ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ: Μαῦρος Καζαμίας

("Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/τεῦχος 169/Δεκέμβριος 2013)

Τό κλιμάκιο τῆς Τρόϊκας πού ἔρχεται ἀπό τίς Βρυξέλλες, προβλεπόταν νά μένει ἐδῶ μία ἑβδομάδα, συχνά παραμένει δύο, τήν φορά αὐτή πῆγε νά κλείση τρίτη. Ἡ συνεννόηση μαζί της ἔχει φθάσει σέ δύσκολο σημεῖο.

Οἱ Τροϊκανοί δέν ἐμπιστεύονται τά στοιχεῖα πού τούς δίνει ἡ κυβέρνηση καί ἰδίως τίς προβλέψεις της γιά ἐκεῖνα πού θά ἐπιτύχη στό μέλλον. Ἡ κυβέρνηση ἀγωνίζεται νά μήν ἐφαρμόση τίς νέες περικοπές τῶν δαπανῶν πού ἀξιώνουν οἱ Βρυξέλλες. Διότι πραγματικά ἡ δυνατότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νά ὑποβληθῆ σέ νέες οἰκονομικές θυσίες ἔχει ἐξαντληθῆ. Στό ἀδιέξοδο ἀπό τήν σύγκρουση Τρόϊκας καί Ἀθήνας εἶναι προβληματικό πῶς θά ὑπάρξη λύση.

Ἄν λειτουργοῦσε σωστά τό κράτος μας, τά ἀλλεπάλληλα Μνημόνια θά ἦταν περιττά. Θά παίρναμε τήν βοήθεια ἀπό τούς δανειστές μας καί θά διαχειριζόμαστε τήν χρησιμοποίηση της μόνοι μας, μαζί καί τήν κλιμακωτή καταβολή τῶν τοκοχρεωλυσίων. Δέν ἤμαστε σέ θέση νά τό κάνουμε, διότι ὁ κρατικός μηχανισμός λειτουργεῖ ἀναποτελεσματικά, τό κράτος ἀδυνατεῖ νά πραγματοποιήση τά ἔσοδα πού ἔχει προϋπολογίσει. Γι’αὐτό μέ ὅλες τίς ἀντίθετες ὑποσχέσεις τῆς κυβέρνησης, κάθε τόσο προσθέτει αὐτή καινούργιους φόρους καί περικόπτει τίς παροχές της. Οἱ αἰσιόδοξες προβλέψεις της γιά τήν ἀνάκαμψη πού θά πραγματοποιηθῆ τό ἑπόμενο ἔτος ἤ καί σέ λίγους μῆνες, διεψεύδονται τραγικά.
Τό φορολογικό σύστημα

Ἡ λέξη φορομπῆχτες, τήν ὁποία παλαιά ἐκσφενδόνιζαν οἱ ἀντιπολιτευόμενοι ἐναντίον τῆς ἑκάστοτε κυβέρνησης, ἐπανῆλθε δριμύτερη στήν ἐπικαιρότητα. Ἀκόμη καί ὁ φιλοκυβερνητικός τύπος ἔχει ἐξεγερθῆ γιά τά μέτρα μέ τά ὁποῖα ὁ κ. Στουρνάρας προσπαθεῖ νά καλύψη τό κενό στά ἔσοδα τοῦ κράτους.

Καθώς δέν ἀποδίδουν οἱ εἰσπραττόμενοι φόροι, προσθέτει συνεχῶς καινούργιους. Τίς προάλλες ἡ ¨Ἑστία¨ ἀνέφερε μιά σειρά ἀπό ἐξοργιστικούς φόρους (π.χ. στά παράθυρα καί τίς καμινάδες) πού ἔβαζαν οἱ μονάρχες τοῦ 17^ου καί τοῦ 18^ου αἰώνα στούς ὑπηκόους τους. Ἡ ἀγανάκτηση ἀπό αὐτούς τούς φόρους τροφοδότησε τό ρεῦμα τῶν ἐπαναστάσεων.

Τό φορολογικό σύστημά μας εἶναι χαοτικό. Ἔχουμε μιά ἀπειρία φόρων, πού συχνά ἐπικαλύπτονται καί οἱ φοροτέχνες σπάζουν τό κεφάλι τους τί τελικά ἰσχύει. Τί νά συμβουλέψουν τούς πελάτες τους. (Πελάτες τους ἔχει κάνει ἀναγκαστικά διά νόμου ὅλους τούς κατοίκους αὐτῆς τῆς χώρας ἡ κυβέρνηση.) Μπαίνουν φόροι καί ἀνακαλοῦνται πολύ γρήγορα. Γιά νά ἀντικατασταθοῦν μέ ἄλλους. Ἔτσι μᾶς ταλαιπωρεῖ τούς ντόπιους καί σταματᾶ τίς ἐπενδύσεις τῶν ξένων. Πόσοι ξένοι τολμοῦν νά βάλουν λεφτά σέ μία χώρα πού τό φορολογικό της σύστημα εἶναι δαιδαλῶδες, ἀλλά καί ὅπου ἐπιβάλλονται φορολογήσεις ἀναδρομικές;
Δημόσια τάξη

Ἡ ἐφετινή πορεία τῆς 17^ης Νοεμβρίου ἀπό τό Πολυτεχνεῖο στήν Ἀμερικανική Πρεσβεία ὑπῆρξε εὐτυχῶς εἰρηνική καί ἀναίμακτη. (Τό μέγεθος τῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων, πού εἶχαν προσέλθει γιά τήν περιφρούρηση τῆς τάξης, ἀποδείχθηκε ὑπερβολικό.) Μέ τήν μικρή ἐξαίρεση τῶν ἀντιεξουσιαστῶν, οἱ ὁποῖοι μετά τήν ἐξάντληση τοῦ δρομολογίου τῶν πορευθέντων ἔκαναν τά Ἐξάρχεια γιά μιά ἀκόμη φορά πεδίο μάχης.

Τήν εἰρηνικότητα τῆς πορείας πρός τήν πρεσβεία ὑπαγόρευσε ἡ κατάθλιψη ἀπό τά δεινά τωρινά προβλήματα. Τήν ἀνεργία, στήν ὁποίαν ἔχουμε καταλάβει τήν πρώτη θέση στήν Εὐρώπη μέ πρώτιστο θῦμα της τούς νέους. Τίς ἐπιχειρήσεις, οἱ ὁποῖες κλείνουν ἡ μία μετά τήν ἄλλη, κάνοντας τούς μικρομεσαίους νά μήν μποροῦν νά ἀντέξουν τό δημοσιονομικό βάρος.

Ὡς τώρα ὁ κοσμάκης ἔχει δείξει θαυμαστή ἐγκαρτέρηση. Περιορίζεται σέ καταλήψεις καί ἀπεργίες γιά συντεχνιακούς λόγους, κατανοητούς μέν, ἀλλά οἱ ὁποῖοι κάνουν βαθύτερη τήν κρίση. Ὅταν θά φτάση ὁ κόμπος στό χτένι, θά ξεσηκωθῆ. Οἱ ληστεῖες πού ἔχουν γίνει μέρος τῆς καθημερινότητας καί παραλύουν τήν δημόσια τάξη, δέν θά ἐπαρκοῦν νά γεμίσουν τά στομάχια πού ὑποφέρουν. Ὁ δρόμος ὁδηγεῖ πρός τήν λαϊκή ἐξέγερση.
Ξένη ἐπέμβαση

Ἡ φοβερή λέξη ἐμφύλιος πόλεμος ἔχει ἀρχίσει ἤδη νά ψιθυρίζεται. Ὁμάδες πολιτῶν θά ἐπιτεθοῦν στούς ἔχοντες καί κατέχοντες. Περιοχές πού δέν ἔχουν πληγῆ ἀπό τήν κρίση, ὅπως εἶναι αὐτές πού ἐξακολουθεῖ ἡ γεωργική παραγωγή τους νά ἐπιδοτεῖται ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί τά τουριστικά νησιά, πού ὀφελοῦνται ἀπό τήν πολιτική ἀναταραχή τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, θά ζητήσουν νά κατοχυρώσουν πολιτειακά τήν ἰδιαιτερότητα τους.

Τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι νά καταλήξουμε σέ ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο. Ὁπότε θά ἀρχήση ἡ ξένη ἐπέμβαση ἀπό αὐτούς πού ἔχουν συμφέρον ἀπό τόν διχασμό μας. Ἄλλος θά χρησιμοποιήσει τό πρόσχημα τῆς παροχῆς ἀνθρωπιστικῆς βοήθειας. Ἄλλος τήν προστασία τῶν ξένων ὑπηκόων καί τῶν ὁμογενῶν του. Ἄλλος τήν ἐπανόρθωση ἀδικιῶν εἰς βάρος του κατά τήν χάραξη τῆς συνοριακῆς γραμμῆς. Τό ΝΑΤΟ θά ἐπέμβει γιά νά διαφυλαχθοῦν οἱ βάσεις του ἀπό τήν εἴσοδο τῶν στασιαστῶν σ’αὐτές. Ἡ Τουρκία θά πῆ, ὅτι μιά καί κατέρρευσε ἡ ἑλληνική διοίκηση στήν Θράκη, εἶναι ἀναγκαῖο νά ἐκπληρωθῆ ἡ παρακαταθήκη πού τῆς κατέλιπε ὁ Κεμάλ νά τήν πάρη πάλι πίσω ὅποτε μπορέση.

Ἡ ἐποχή τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, πού ἐμπόδιζε τίς συνοριακές μεταβολές μέσα σέ κάθε μπλόκ ἔχει περάσει. Σήμερα πού ἔχουν ἐκλείψει αὐτά τά μπλόκ, ἡ διατήρηση τοῦ ἐθνικοῦ ἐδάφους κάθε χώρας σέ τελευταία ἀνάλυση εἶναι θέμα τῆς ἔνοπλης δύναμης πού διαθέτει. Καί τήν δική μας ἐξασθενίζουν ἡ οἰκονομική μας κατάσταση ἀλλά καί ἡ πίεση τῆς Τρόϊκας ἡ πολεμική βιομηχανία μας νά ἰδιωτικοποιηθῆ καί νά ἐμπορικοποιηθῆ παραμερίζοντας τήν κατασκευή ὁπλισμοῦ χάριν τῆς συγκομιδῆς κερδῶν ἀπό ὅποιο προϊόν τῆς παρέχει τά μεγαλύτερα.
Ἡ ἀποτροπή

Στήν φοβερή κατάσταση πού βρισκόμαστε, δέν μπορεῖ νά στρίψη τό τιμόνι ἡ τάξη τῶν πολιτευτῶν πού μᾶς κυβερνᾶ. Εἶναι ἐπικεντρωμένη στήν διατήρηση ἤ τήν ἀπόκτηση τῆς ἐξουσίας. Αὐτό τήν κάνει κοντόθωρη, γιατί βρίσκεται συνεχῶς σέ ἕναν προεκλογικό ἀγώνα.

Ὑπάρχει ὅμως διέξοδος γιά τόν ἑλληνικό λαό. Νά φέρη στήν ἐξουσία ἕνα Καινούργιο Κόμμα, στελεχωμένο ἀπό ἀνιδιοτελεῖς ἀνθρώπους, πού ἡ φιλοδοξία τους θά εἶναι νά σταθῆ ἡ πατρίδα γερά στά πόδια της γιά νά βάλη τά προβλήματα του σέ νέο ἀνορθωτικό δρόμο. Ἔτσι μόνο θά ἐπιτευχθῆ ἡ ἀποτροπή τοῦ κινδύνου τῆς διάλυσης τῆς χώρας.

Ἡ προσπάθεια αὐτή ἐμφανίζεται ἀνυπέρβλητα δύσκολη. Παρ’ὅλα ἀυτά δέν ὑπάρχει ἄλλη πού μπορεῖ νά ἀποφέρη τό ἐπιθυμητό ἀποτέλεσμα, τήν διάσωση τῆς Ἑλλάδας. Ἀξίζει ὅλοι ὅσοι τό συνειδητοποιοῦμε νά παλέψουμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις γι’αὐτήν τήν προσπάθεια. Ἡ ἐπιτυχία της θά διαψεύση σάν κακό ὄνειρο τόν Μαῦρο Καζαμία.

ΛΟΥΚΑΣ ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ἡ μελλοντική ἰδιωτικοποίηση τῆς κοινωνικῆς ἀσφάλισης

("Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/τεῦχος 169/Δεκέμβριος 2013)

Πράσινο φῶς γιά τήν σταδιακή μεταβίβαση τοῦ κοινωνικοασφαλιστικοῦ χώρου στήν ἰδιωτική ἐπιχείρηση, ἄναψε πρόσφατα ἡ κυβέρνηση μέ ὁρισμένα κορυφαῖα στελέχη της. Ὁ στόχος αὐτός τέθηκε ἀνοικτά σέ συνέδριο πού πραγματοποιήθηκε στά μέσα τοῦ Νοεμβρίου ἀπό τό Ἑλληνοαμερικανικό Ἐμπορικό Ἐπιμελητήριο. Τό θέμα ἦταν «Συνεργασία δημόσιου καί ἰδιωτικοῦ τομέα γιά προαγωγή τῆς ἀπασχόλησης καί τῆς ἀσφάλισης».

Μιλώντας σ’αὐτό ὁ Ὑπουργός Ἐργασίας ἐπιβεβαίωσε τήν πολιτική πού ἔχει ἤδη χαραχθεῖ πρίν ἀπό τήν σημερινή οἰκονομική κρίση, στά πλαίσια τῆς ¨νέας οἰκονομίας¨. Βαθμιαία ἀποχώρηση τοῦ κράτους ἀπό τήν κοινωνική ἀσφάλιση, μέσω τῆς μείωσης τῆς κρατικῆς χρηματοδότησης πρός τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα. Ὁ ὑπουργός ἀνακοίνωσε τώρα, ὅτι ἡ χρηματοδότηση ἀπό τόν κρατικό προϋπολογισμό θά ἐλαττωθεῖ σημαντικά κατά τήν ἑπόμενη τετραετία.

Συγκεκριμένα εἶπε, ὅτι τά 12,6 δισεκατομμύρια εὐρώ πού δόθηκαν ἐφέτος ἀπό τό κράτος στά ἀσφαλιστικά ταμεῖα θά μειωθοῦν στά 10,5 δις. τό 2014 καί θά γίνουν 9,7 δις. γιά τό ἔτος 2015 καί γιά τό 2016. Τήν ἑπόμενη τριετία ἡ μείωση θά συνεχιστεῖ καί θά γίνει 3,7 δις. τό χρόνο.

Αὐτό πού ὁ ὑπουργός κ. Βρούτσης ἀποκαλεῖ «νοικοκύρεμα τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος» δέν σημαίνει ἄλλο παρά περικοπές καί ἀνατροπές στήν κοινωνική ἀσφάλιση. Μειώσεις πού καταλήγουν στήν συρρίκνωση τῶν εἰσοδημάτων καί τῶν παροχῶν πρός τούς συνταξιούχους καί τούς ἀσφαλιζομένους. Πολιτική πού ἀπό τήν ἄλλη μεριά δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις γιά τήν ἐπέκταση τῶν ἰδιωτικῶν ἀσφαλιστικῶν ἐπιχειρήσεων στόν χῶρο τῶν συντάξεων καί τῆς ὑγείας.

Συμπαραστάτης τοῦ ὑπουργοῦ στήν κατεύθυνση αὐτή ἀναδείχθηκε ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ κ. Ροβέρτος Σπυρόπουλος, πρώην ὑπουργός τῶν κυβερνήσεων τοῦ ΠΑΣΟΚ καί κορυφαῖο συνδικαλιστικό στέλεχος τοῦ ΟΜΕ/ΟΤΕ. Ὑπῆρξε καί ὁ ἀρχιτέκτοντας τοῦ ἀσφαλιστικοῦ νόμου 3029/2002, μέ τόν ὁποῖον δημιουργήθηκαν χωρίς ἐπιτυχία τά γνωστά ἐπαγγελματικά ταμεῖα, ἐπισήμως καλούμενα ¨Ταμεῖα Ἐπαγγελματικῆς Ἀσφάλισης¨. Στήν εἰσήγηση του στό ἐν λόγω συνέδριο ταυτίστηκε μέ τίς θέσεις τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας γιά τήν συνεργασία τοῦ δημόσιου καί τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα γιά τήν κάλυψη τῆς συνταξιοδότησης καί τῆς ὑγείας στούς συνταξιούχους καί τούς ἀσφαλισμένους, ἐνῶ δέν ἔκρυψε τήν ἀγανάκτησή του γιά τήν ἀποτυχία στή χώρα μας τῶν νεοφιλελεύθερης φιλοσοφίας  ἐπαγγελματικῶν ταμείων.

Αὐτά στήν οὐσία τους εἶναι ἕνα κακέκτυπο τοῦ ἀλληλοασφαλιστκοῦ συνεταιρισμοῦ. Ὁ νόμος 3029/2002 πού δημιούργησε τόν θεσμό τους, εἶναι τελείως ἀόριστος. Ἀπαιτεῖ μέν νά ἔχουν ὄχι λιγώτερο ἀπό 100 ἱδρυτικά μέλη πού νά ὑπογράψουν τό συμβόλαιο τῆς σύστασής τους, ἀλλά ἀφήνει ἀνοιχτό τό ποιοί θά μποροῦν νά μετέχουν σ’αὐτά. Ἔτσι στό ταμεῖο τῶν ὑπαλλήλων τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν π.χ.  μποροῦν νά μπαίνουν καί ἀγρότες, ναυτικοί, ἐπιπλοποιοί κλπ. Ἀόριστο παραμένει τό ἐάν θά ἐξυπηρετοῦν ἕναν ἤ περισσότερους κλάδους τῆς ἀσφάλισης. Ἄν θά εἰσφέρουν σ’αὐτά μόνο τά μέλη τους ἤ καί οἱ ἐργοδότες. Ταμεῖα πού θά χορηγοῦσαν συντάξεις ὁρίστηκαν νά λειτουργοῦν μέ τό κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

Ἡ οὐσία ἦταν, ὅτι τό κράτος δέν θά συνεισέφερε οὔτε δεκάρα σ’αὐτά τά ταμεῖα. Θά ἔπρεπε νά καλύπτουν τήν δαπάνη τους ἀπό τούς ἰδίους πόρους καί ἡ διαχείρισή τους ἦταν ἀκριβή, διότι ὁ νόμος πρόβλεπε τήν τακτική διεξαγωγή ἐλέγχων καί δημοσιεύσεων πού στοίχιζαν.

Γι’αὐτό ἀπέτυχε ὁ θεσμός τῶν ἐπαγγελματικῶν ταμείων. Μπόρεσαν νά γίνουν ἐλάχιστα τέτοια μέ εἰσφορές τῶν ἐργοδοτῶν πού δέχθηκαν νά τά χρηματοδοτήσουν.

Τώρα ζητᾶ μιά ριζική μεταρρύθμιση τοῦ θεσμοῦ ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ. Ἀρχίζοντας ἀπό φορολογικές ἀπαλλαγές τοῦ νέου σχήματος πού προτείνει. (Νά δοῦμε τί θά ποῦν ὁ κ. Στουρνάρας καί ἡ Τρόϊκα.) Ἀλλά ἀντί τῶν ἐπιμέρους ἐπαγγελματικῶν ταμείων νά γίνει ἕνα καί μοναδικό Ἐθνικό Ἐπαγγελματικό Ταμεῖο, πού προγραμματίζεται νά θεσπισθεῖ μέσω τῆς Ἐθνικῆς Γενικῆς Συλλογικῆς Σύμβασης Ἐργασίας. Γιά νά καλύπτει τό μισό ἑκατομμύριο μισθωτῶν πού ὑπάγονται στίς ρυθμίσεις αὐτῆς τῆς Σύμβασης.

Ὁ ἀριθμός τῶν μελῶν τοῦ καινούργιου ταμείου ἀναμένεται, ὅτι σύν τῶ χρόνω θά αὐξάνεται ἐξαιτίας τῆς κατάργησης τῶν κλαδικῶν καί ἐπαγγελματικῶν συμβάσεων. Ὅμως ὅλο καί περισσότεροι, ἀπό αὐτούς πού δέν θά γίνονται ἄνεργοι, θά εἰσπράττουν κατώτερους μισθούς. Ἔτσι θά συρρικνωθοῦν οἱ πόροι τοῦ Ἐθνικοῦ Ἐπαγγελματικοῦ Ταμείου. Τήν αὔξηση τῶν εἰσοδημάτων τοῦ Ταμείου θά κληθεῖ νά ἀναλάβει τό ἰδιωτικό κεφάλαιο καί πρός τοῦτο ἔχουν ἤδη ἐξορμήσει οἱ μεγάλες ἀσφαλιστικές ἐπιχειρήσεις. Αὐτές φυσικά θά ἀπαιτήσουν νά ἔχουν κέρδη ἀπό τήν προσφορά τῶν ὑπηρεσιῶν τους.

Τό μοντέλο τοῦ νέου συστήματος θυμίζει τό προηγούμενο τῶν «τριῶν πυλώνων», μέ πρῶτον τόν πυλώνα αὐτόν τῆς δημόσιας σύνταξης, ἡ ὁποία δέν μπορεῖ νά ἐξασφαλίσει ἕνα ἀξιοπρεπές ἐπίπεδο ζωῆς τῶν συνταξιούχων. Μέ δεύτερο πυλώνα τά ἐθελοντικά, καί ὄχι ὑποχρεωτικά, ἐπαγγελματικά ταμεῖα, πού δέν ὑπάγονται στήν δημόσια ἀσφάλιση καί δέν στοιχίζουν λεφτά στό κράτος. Γιά τόν τρίτο πυλώνα, τήν ἐπικουρική ἀσφάλιση, ἀπέφυγε νά κάνει λόγο ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ.

Ἀπαντώντας σέ ἐπικριτικά δημοσιεύματα γιά τίς δηλώσεις του, ἐτόνισε ὅτι δέν ἐπιδιώκει ἔνταξη τῆς ἐπικουρικῆς ἀσφάλισης στό ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Τό ἀνησυχητικό γιά τήν ἐπικούρηση εἶναι, ὁ Ὑπουργός Ἐργασίας καί ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ δέν ἔκαναν κἄν λόγο γιά τό μέλλον τῆς ἐπικουρικῆς ἀσφάλισης.

Μέ τήν ψήφιση τοῦ τελευταίου νόμου γιά τήν ἐπικουρική ἀσφάλιση καί τήν μέθοδο τοῦ ὑπολογισμοῦ της πού ὁρίζει αὐτός, στά μέσα τοῦ ἑπομένου ἔτους οἱ ἐπικουρικές συντάξεις πού ἔχουν ἀπομείνει μετά τίς ἀλλεπάλληλες μειώσεις τους, θά γίνουν ἀσήμαντες. Θά ἐξαφανισθεῖ σχεδόν ἡ βοήθεια πού προσέφεραν. Σοβαρές μειώσεις ἔχουν ὑποστεῖ καί τά ἀποθεματικά τῶν ἰδιαιτέρων ἐπικουρικῶν ταμείων καί τοῦ ἐπικουρικοῦ τοῦ ΙΚΑ, τά ὁποῖα ἐκμεταλλεύθηκαν σέ βαθμό σφετερισμοῦ ὅλες οἱ μέχρι τώρα κυβερνήσεις.

Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε πώς μέ τόν νόμο 3029/2002 ἔχει φωτογραφηθεῖ τό μελλοντικό σύστημα ἀσφάλισης στό ὁποῖο προσβλέπει ἡ κυβέρνηση. Ἐκτός ἀπό τίς μειώσεις τῶν συντάξεων καί τήν αὔξηση τοῦ δικαιώματος γιά πλήρη σύνταξη στά 67, ἐνισχύονται τά ἀτομικά χαρακτηριστικά τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος, εἰς βάρος τῶν συλλογικῶν δικαιωμάτων καί τῶν στοιχείων ἀλληλεγγύης πού ἴσχυαν ὡς τότε. Ὅπως ἡ ἀναδιανομή στό ἐσωτερικό τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος.

Στήν λογική τῆς ἰδιωτικοποίησης ἐντάσσονται καί τά ἀποθεματικά πού ἀπομένουν στά Ταμεῖα καί ἡ διαχείριση τῆς ἀτομικῆς περιουσίας τους. Τά ἀποθεματικά προτείνεται νά διαχειρίζονται ἑταιρεῖες, ὅπως ἡ Ἑταιρεία Διαχείρισης Ἐπενδυτικῶν Κεφαλαίων Ταμείων, πού μεγάλο μέρος τοῦ κεφαλαίου της  τοποθετεῖται σέ μετοχές καί ἀμοιβαῖα κεφάλαια. Ὡς πρός τήν τύχη τῆς ἀκίνητης περιουσίας, πού εἶχαν σχηματίσει τά Ταμεῖα, ἡ ὁποία εἶναι σημαντική καί πλησιάζει τά 15,2 δις. εὐρώ, προτάθηκε νά δημιουργηθεῖ μιά ἀνώνυμη ἑταιρεία γιά τήν διαχείριση της εἰσηγμένη στό χρηματιστήριο. Νά γίνει δηλαδή ἡ περιουσία αὐτή παράγοντας ἐνίσχυσης τῆς χρηματαγορᾶς καί νά ἐμπλακεῖ στά χρηματιστηριακά παιγνίδια.

Ὅλα τά προλεχθέντα δείχνουν, πώς ἡ κυβέρνηση θέλει νά ἀντικαταστήσει τήν κοινωνική ἀσφάλιση μέ τήν ἰδιωτική.

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΣΛΑΒΗΣ: Τα Κάλαντα του ΚΣΜ - 2014

- Καλήν εσπέραν φίλτατοι δεσμώτες μνημονίων,

συνέπεια πολιτικών αλόγιστων δανείων,

που τάισαν τη διαφθορά, τις άσκοπες σπατάλες,

και τα λαμόγια έτρωγαν μ’ολόχρυσες κουτάλες.

Και ο λαός που, όπως λεν’, στην κρίση του δεν σφάλλει,

για τις παλιές επιλογές βαράει το κεφάλι,

καθώς γεμίζει συνεχώς των φόρων το καλάθι,

που κάνανε ευρύχωρο της τρόικας τα λάθη!

Βαστούσε κόλλα με γραμμή να βγούμ’απ’την αντάρα,

μα κάπου τα θαλάσσωσε και τά’κανε μαντάρα!

- Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά στη χώρα των λαθραίων,

στο άντρο της μπαγαποντιάς και των κατεργαραίων,

στη χώρα της φοροκλοπής και των ψευδών στοιχείων,

των υγιών σακάτηδων και των πλαστών πτυχίων,

στη χώρα που προκόψανε λογής-λογής “λουλούδια”

γεμίζοντας τις τσέπες τους μ’ανόσια καλούδια.

Μα να που κάποιους άρχισε να τρώει η μαρμάγκα!

Πολλοί θα μετανιώσουνε που κάνανε τον μάγκα.

Για δες, χριστουγεννιάτικα, ξετσιπωσιά και χάλι!

Που είσαι θείε να χαρείς τον ανεψιό Μιχάλη;

- Στη χώρα που παθιάστηκε με μία ιστορία

για μια Ρομά κατάξανθη που λέγανε Μαρία,

οι φόροι των νοικοκυριών τις αντοχές λυγάνε

και άγαρμπα οι δίαυλοι οι κρατικοί σιγάνε,

τα κόμματα που κυβερνούν γινήκαν δυο τα τρία,

το τρίτο σαν τους άφησε εις του λουτρού τα κρύα.

Αβάσταχτο του ήτανε στο δρόμο να πετάξει

αυτούς που χρόνια ήτανε μη βρέξει και μη στάξει!

Και μείνανε τα κάστανα να βγάλουν απ’το τζάκι

οι δυο που ήδη ένιωθαν φωτιά εις το μπατζάκι,

με παρελθόν πολιτικό πολύ βεβαρυμένο

και έχοντας αντίπαλους και Τσίπρα και Καμμένο,

αλλά και το δημόσιο που θά’θελε η κρίση

να το περάσει ξώφαλτσα, μην το στεναχωρήσει!

- Κακέκτυπος, μα αρχηγός ενιαίου πια φορέα,

ωσάν Μεσσίας έρχεται ο κλώνος του Αντρέα.

Tον δάσκαλο ο μιμητής κοιτά να ξεπεράσει,

τα “ορφανά” του έχοντας μπροστάρηδες στη δράση.

Προεξοφλώντας γρήγορα πως θα’ναι εξουσία

πως λόγο δεν θα δίνουνε για την αυθαιρεσία,

τ’ασκέρια του ξεσάλωσαν και εφορμούν σε σμήνη,

τον Άδωνι γρονθοκοπούν, βαράνε τον Καμίνη!

Τα κάγκελα ιππεύουνε, σχολές καταπατάνε,

με τις τσιρίδες της Ζωής "βοήθεια" ζητάνε.

- Αιμοδιψείς μας έρχονται οι άρχοντες του σκότους,

αλλόφυλους οσμίζονται και σκάν’απ’το κακό τους.

Βαστάνε σιδερογροθιές, πιστόλια και μαχαίρια,

και θύματα γυρεύουνε για να πιαστούν στα χέρια.

Μα όταν και για φονικό εστήσανε καρτέρι

τ’απόστημά τους πέρασε από βαθύ νυστέρι.

- Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, καιρός για νέα ρότα,

να πάψει νά’ν το σύστημα μπορντέλο όπως πρώτα,

να μην είναι βασίλειο αθλίων μιζαδόρων

με Κάντες και Τομπούλογλου εισπράκτορες των δώρων,

σε διορισμούς πολιτευτών να μπει πια ένα φρένο

αν είναι στης ανάπτυξης ν’ανέβουμε το τραίνο,

ποτέ πια συντεχνιακό να μην φυσά μπουρίνι,

να μην φυτρώνει πρύτανης ωσάν τον Πελεγρίνη.

- Κι’εμείς που περιμέναμε να βγει το νέο κόμμα

μονάχοι μας σταλιάζουμε ανήμποροι ακόμα.

Μας βλέπουν με συμπάθεια, μα δεν μας σιγοντάρουν,

σε άλλα άτια προτιμούν και τώρα να ποντάρουν.

- Καλήν εσπέραν φίλτατοι κι ως βλέπετε η κρίση

απ’το ζεστό το στέκι μας μάς έχει εξορίσει.

Μα κάτω δεν το βάλαμε και βρήκαμε μια λύση.

Δεν είναι δα και εύκολο το ΚουΣουΜου να κλείσει.

Ξανά μαζί γιορτάζουμε αφέντες και κυράδες,

κι ας είν’η κάσα αδειανή· δεν έχει πια παράδες!

Ολίγα σας προσφέρουμε, μα είναι φως φανάρι

πως, θέλαμε δεν θέλαμε, μας σφίξαν το ζωνάρι!

Λέανδρος Σλάβης

13.01.2014

Νέο Δ.Σ. του Κ.Σ.Μ.

Κατά την Τακτική Γενική Συνέλευση των Μελών του Κ.Σ.Μ. της 9ης Δεκεμβρίου 2013 εξελέγη το νέο Δ.Σ. του σωματείου, το οποίο συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Λέανδρος Σλάβης

Αντιπρόεδρος: Χάρης Καλπούζος

Γενικός Γραμματέας: Γιάννης Ζαχαρίου

Μέλος/Υπεύθυνος Οικονομικών: Δημήτρης Φακιδάρης

Μέλος/Υπεύθυνος Συγκεντρώσεων: Λουκάς Θεοχαρόπουλος

Μέλος/Υπεύθυνος Εφημερίδας: Αντώνης Δροσόπουλος

Μέλος/Υπεύθυνος Μορφωτικών Προγραμμάτων: Σταματίνα Κοκκινάκη

Γράμμα 44

 

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 44
 

Οἱ ἄνθρωποι πού κοιμοῦνται μέσα στό τσουχτερό κρύο καί τίς νεροποντές στό πρεβάζι μιᾶς πόρτας αὐτές τίς νύχτες.

Ὁ δῆμος (ἤ ἡ περιφέρεια ἤ ἡ κυβέρνηση) δέν μπορεῖ νά διαθέσει κάποιους χώρους, καί ἄς εἶναι μέ ὁλότελα γυμνούς τοίχους, γιά μιά λιγώτερο ἀπάνθρωπη κατά τήν διάρκεια τῆς κακοκαιρίας διανυκτέρευση τῶν ἀστέγων;
Τό πρόβλημα τῆς ἱκανοποιητικῆς στέγασης τοῦ ἄπορου πληθυσμοῦ τῆς χώρας εἶναι τεράστιο∙ δέν ὑπάρχει ὅμως λόγος προτοῦ νά ἐπιτύχουμε μιά συνολική λύση του νά μήν θεραπεύουμε, μέ τά ὑπάρχοντα μέσα, τίς ὀξύτερες αἰχμές του.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ: Να κάνουμε την ανάγκη αρετή

του Ηλία Κατσούλη, Καθηγητή Πολιτικής Κοινωνιολογίας, ikatsoulis@hol.gr

Όπως το 2007 με το ξέσπασμα της κρίσης στην αγορά των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ ο δυτικός -τουλάχιστον- κόσμος φάνηκε να αφήνει πίσω του μια μακρά περίοδο σχετικής ευημερίας, κάπως έτσι και στην Ελλάδα,με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου τον Μάιο 2010, υνειδητοποιήσαμε ότι η περίοδος της Μεταπολίτευσης, με τη συνεχή βελτίωση των όρων ζωής, είχε φτάσει στα όριά της.

Πέρα από αυτά κάθε διεκδίκηση συνοδευόταν από κινδύνους που μπορούσαν να μας οδηγήσουν στη χρεοκοπία. Η συμφωνία που η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε τότε να υπογράψει με τους εταίρους μας, την Τρόικα όπως συνηθίσαμε να την αποκαλούμε, όχι μόνο έθεσε τέρμα στο καθεστώς των διαρκών διεκδικήσεων και της ικανοποίησής τους, αλλά δρομολόγησε μια αντίστροφη διαδικασία απωλειών οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα που συρρίκνωσαν δραματικά το γενικό επίπεδο και την ποιότητα της ζωής μας. Ιδιαίτερα επώδυνες οι απώλειες αυτές ήταν για τα ασθενέστερα στρώματα, τα οποία σε ελάχιστο χρονικό διάστημα φτωχοποιήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ολική τους περιθωριοποίηση να καθίσταται ένας υπαρκτός κίνδυνος.

Στο διάστημα των τριών τελευταίων χρόνων και στα πλαίσια των μέτρων, τα οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις υποχρεώθηκαν να εφαρμόσουν, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώθηκε σε ένα ποσοστό που υπερβαίνει το 25% του ΑΕΠ, ενώ η επίσημη ανεργία ξεπέρασε το 27% του ενεργού πληθυσμού, για να γίνει καταστροφική για τους νέους/ες έως 26 ετών, στις τάξεις των οποίων ξεπέρασε το 60%. Όλες αυτές οι απώλειες, και άλλες πολλές, ανάγονται στο τεράστιο δημόσιο χρέος, το οποίο στην εποχή την «ευημερίας» (1982-2008) οι κυβερνήσεις, και υπό την πίεση οργανωμένων συμφερόντων, των πολυθρύλητων συντεχνιών, το έφτασαν περίπου στο 120% του ΑΕΠ.

Από το σημείο αυτό και πέρα η εξυπηρέτησή του κατέστη αδύνατη, αφού η μείωση της οικονομικής δραστηριότητας εξαφάνισε τα αναγκαία πλεονάσματα για την αποπληρωμή των τόκων, ενώ τα ελλείμματα που δημιουργούνταν αύξαναν τις ανάγκες δανεισμού και αυτές με τη σειρά τους το δημόσιο χρέος. Ενώπιον αυτού του φαύλου κύκλου η δραστική παρέμβαση της Τρόικας με την παροχή δανείων στην Ελλάδα ύψους περίπου 350 δισεκατομμυρίων Ευρώ συνοδεύτηκε από όρους, οι οποίοι επιδεινώνονταν για να καταντήσουν επαχθείς όσο τα πολιτικά κόμματα αρνιόνταν πεισματικά στην πράξη να τους εφαρμόσουν, παρά το γεγονός ότι τυπικά τους είχαν αποδεχθεί.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, στην αδυναμία δηλαδή του πολιτικού κόσμου στο σύνολό του (αλλά και της ελληνικής κοινωνίας) να αποδεχθεί μέτρα ριζοσπαστικού χαρακτήρα, θα πρέπει τελικά να αναζητηθούν οι αιτίες της βαθιάς κρίσης στην οποία έχουμε οδηγηθεί και στην αδυναμία μας μέχρι στιγμής να την ξεπεράσουμε. Στη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος έχει καταγραφεί η βεβαιότητα ότι στη σημερινή κατάσταση οδηγηθήκαμε από πράξεις και παραλείψεις των πολιτικών, σε κάθε περίπτωση των κομμάτων εξουσίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), και ότι τα οδυνηρά οριζόντια μέτρα που εφαρμόζονται για την καταπολέμηση της κρίσης μάς έχουν επιβληθεί από τους δανειστές μας που κερδοσκοπούν σε βάρος μας. Το ότι αυτή η εξήγηση γίνεται σταδιακά αποδεκτή από την πλειονότητα του εκλογικού σώματος φαίνεται όχι μόνο από τη σύνθεση της τωρινής βουλής, στην οποία τα λεγόμενα «αντιμνημονιακά κόμματα» ποσοτικά υπερτερούν, αλλά και από τις συνεχείς δημοσκοπήσεις, στις οποίες καταγράφεται αύξηση των ποσοστών των αντιδημοκρατικών και αντισυστημικών δυνάμεων, με προεξάρχουσα τη φιλοναζιστική Χρυσή Αυγή.

Από την άλλη μεριά, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της δημοσιοποίησης ντροπιαστικών περιπτώσεων διαφθοράς από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Το θέμα της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, γενικά της άρνησης ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού να εκπληρώσει τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του έναντι της κοινωνίας, μας απασχολεί καθημερινά, ενώ σε περιόδους σαν και αυτή που ζούμε τώρα βλέπουμε ομάδες πολιτών που αποδεδειγμένα κινούνται και δρουν εκτός των νόμων να προκαλούν με την σπάταλη και ανομική συμπεριφορά τους. Εάν κάτι μας έχει γίνει συνείδηση τα τελευταία χρόνια, είναι το οδυνηρό γεγονός ότι ζούμε σε καταστάσεις παρατεταμένης ανομίας. Μιας κατάστασης που έχει διεισδύσει σε τέτοιο βαθμό στο συλλογικό μας ασυνείδητο, ώστε πολλές φορές να μας φαίνεται δικαιολογημένη και αναγκαία, αφού έτσι «κλέβουμε τους κλέφτες».

Όμως σχετικά δικαιολογημένα θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι όλα αυτά τα θλιβερά φαινόμενα δεν αποτελούν τις πραγματικές αιτίες της υπαρξιακής κρίσης στην οποία έχουμε περιέλθει. Αυτό είναι σωστό και εν συντομία θα ήθελα να δείξω τι σημαίνει και ποιες είναι οι επιπτώσεις αυτών των φαινομένων.

Σε ανύποπτο χρόνο και αξιοποιώντας την επιστημονική βιβλιογραφία είχα καταλήξει στη διαπίστωση ότι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στην ελληνική κοινωνία συγκρούονται αφανείς συμμαχίες, τις οποίες είχα ονομάσει «διανεμητικές συσπειρώσεις». Μικρές στην αρχή ομάδες κατακτούσαν στην πολιτική, στη διοίκηση, στην οικονομία ή όπου αλλού μια αποφασιστική θέση που τους επέτρεπε να επηρεάζουν και να ελέγχουν προς όφελός τους τις εξελίξεις που τους ενδιέφεραν. Με την πάροδο του χρόνου αυτές οι συσπειρώσεις εξελίχθηκαν σε οργανωμένες και πολλές φορές πολυπληθείς ομάδες που απέκτησαν τέτοια δύναμη ώστε να καταστεί αδύνατη η λήψη οποιασδήποτε απόφασης ή μέτρων της κυβέρνησης ή ενός άλλου θεσμού που δεν θα τις εξυπηρετούσε. Αυτές οι ομάδες αργότερα ονομάστηκαν «συντεχνίες» και απέκτησαν μια τόσο ισχυρή θέση ώστε να εξελιχθούν σε ομάδες αρνησικυρίας. Τίποτα δεν μπορούσε να γίνει στον τομέα τους χωρίς τη συγκατάθεσή τους και έτσι γινόταν συνήθως αυτό που οι ίδιες ήθελαν και το προκαλούσαν.

Σταδιακά και με την πάροδο του χρόνου, ιδιαίτερα στην περίοδο της λαϊκιστικής κυριαρχίας (δεκαετία 1980) η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, προπάντων όμως ο δημόσιος τομέας, διαβρώθηκε σε τέτοιο βαθμό από τις συντεχνίες, ώστε κάθε ιδέα διαρθρωτικής μεταρρύθμισης να ακυρώνεται εν τη γενέσει της. Αν υπάρχει κάτι το χειροπιαστό που αποτρέπει την εφαρμογή μέτρων τα οποία δρομολογούν διαδικασίες που ανοίγουν την αγορά στον ανταγωνισμό, εξορθολογίζουν τις συναλλαγές, επιβάλλουν αξιοκρατικές επιλογές, αυξάνουν την εισπρακτική ικανότητα του κράτους και άλλα πολλά αναγκαία, είναι αυτές οι συντεχνίες που αντιστέκονται και πολλές φορές μέχρι τώρα με επιτυχία ακυρώνουν όλα τα προαναφερθέντα.

Το ελληνικό κράτος δεν είναι σε θέση ούτε και από τους αποδεδειγμένα ακατάλληλους, τους απατεώνες, τους κατ’ ευφημισμό «επιόρκους» να απαλλαγεί. Το κράτος είναι δέσμιο τόσο πολλών «ακυρωτικών» διαδικασιών τις οποίες οι συντεχνίες στη διάρκεια δεκαετιών επέβαλαν, ώστε να αδυνατεί να αλλάξει «κεκτημένα συμφέροντα» και να επιβάλλει το νόμο. Από την άλλη μεριά είναι οι πολιτικοί, είναι η ίδια η διοίκηση, που ελέγχονται από τις συντεχνίες αυτές και καθυστερούν, διστάζουν, ολιγωρούν, αφού είναι αυτοί, πολιτικοί και διοίκηση, που συνέβαλαν στη δημιουργία όλων αυτών των καταστάσεων και τώρα αδρανούν σκεπτόμενοι το «πολιτικό κόστος».

Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα στερείται της αναγκαίας τόλμης λήψης των κατάλληλων μέτρων και για το λόγο ότι από τη στιγμή που θα αποφασίσει να τα λάβει και να τα επιβάλει θα είναι τα άλλα κόμματα: της μείζονος και της ελάσσονος αντιπολίτευσης που θα αντισταθούν, θα συμπαρασταθούν στις συντεχνίες και θα υποσχεθούν να επαναφέρουν τα πράγματα στην προηγούμενη κατάσταση, να επανορθώσουν τις «αδικίες», ελπίζοντας στην προσέλκυση ψήφων για την κατάκτηση της εξουσίας. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο κινείται, τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια, η ελληνική πολιτική και από αυτόν τον φαύλο κύκλο πρέπει να βγούμε εάν θέλουμε η χώρα μας να μπει σε έναν ευρωπαϊκό δρόμο ανάπτυξης απαλλαγμένη από τις αμαρτίες του παρελθόντος.

Είναι αλήθεια ότι τα Μνημόνια, το πρώτο και το δεύτερο, επέβαλαν μέτρα τα οποία δεν βοηθούν τη γρήγορη έξοδο από την κρίση. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις επιδεινώνουν την κρίση και καθυστερούν την έξοδο από αυτήν, όπως δείχνουν οι δείκτες μείωσης της παραγωγικής δραστηριότητας και της απασχόλησης. Οι Τροϊκανοί έχουν παραδεχθεί ότι έκαναν λάθη. Αλλά πώς προέκυψαν αυτά τα λάθη; Ο Πρόεδρος της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι ομολόγησε ότι από την πλευρά της Τρόικας έγιναν μεν λάθη, αυτά όμως οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό σε έλλειψη έγκυρης πληροφόρησης και των απαραίτητων στοιχείων από τη μεριά των ελληνικών κυβερνήσεων. Είπε μάλιστα ότι «ορισμένες αποφάσεις είχαν ληφθεί τότε στη βάση πληροφοριών, οι οποίες ήταν είτε ελλιπείς είτε εσφαλμένες είτε παραπλανητικές» (εφημ. Καθημερινή, 9 Ιουλίου 2013).

Και εδώ θα πρέπει να σταθούμε και να σκεφτούμε τις ευθύνες μας ως κράτος, ως κοινωνία, ως πολίτες. Στη διεθνή γλώσσα χρησιμοποιούν από καιρό την απαξιωτική μεταφορά «Greek statistics» όταν θέλουν να παραπέμψουν στην ανεπίτρεπτη απόκρυψη ή αλλοίωση στοιχείων που αφορούν στις οικονομικές δραστηριότητες κράτους και οργανισμών. Οι ελληνικές υπηρεσίες διέπρεψαν στο παρελθόν στην απόκρυψη τέτοιων στοιχείων. Στην περίπτωση της προετοιμασίας των Μνημονίων και από ελληνικής πλευράς έχει καταγγελθεί το γεγονός ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν να δώσουν στην Τρόικα τις απαιτούμενες πληροφορίες, ενώ επιπλέον απείχαν από την κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων στη σύνταξη του πρώτου Μνημονίου επειδή στερούνταν ιδεών. Όταν δεν προτείνεις τίποτα, γράφει ο καθηγητής και πρώην υπουργός Τ. Γιαννίτσης, «πρέπει να αποδεχθείς τα πάντα».

Τώρα πια έχουμε φθάσει στα άκρα. Η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της έχει χωριστεί σε δύο ετερόκλητα και αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Ανομολόγητα ή ομολογημένα ορισμένοι προσβλέπουν σε ένα άλλο σύστημα, με κοκκινωπές ή φαιές αποχρώσεις. Άλλοι αλληθωρίζουν προς εξωπραγματικές λύσεις που κάπου αλλού είδαν προσωρινά να εφαρμόζονται και άλλοι ονειρεύονται την Ελλάδα επικεφαλής μιας διεθνούς αντικαπιταλιστικής συμμαχίας! Και ενώ στη μια πλευρά, την αντιμνημονιακή, συνωστίζονται ιδέες και δυνάμεις των οποίων το μόνο κοινό στοιχείο είναι η αντίθεσή τους στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία και στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς, στην άλλη πλευρά, στην οποία βρίσκονται τα κυβερνητικά κόμματα, και εκεί οι διαθέσεις απέναντι στις λύσεις που η Τρόικα χωρίς εμάς μας έχει επιβάλει, μάλλον αμφίσημες είναι. Οι περισσότεροι υπουργοί των τελευταίων κυβερνήσεων αρνούνται στην πράξη να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα, ενώ πολλές φορές λύσεις που και αυτοί οι ίδιοι υιοθετούν προσπαθούν να τις φορτώσουν στην Τρόικα, εντείνοντας  με τον τρόπο αυτό τη δυσπιστία του ελληνικού λαού σε λύσεις που οι εκπρόσωποί του δεν έχουν το θάρρος να υποστηρίξουν δημόσια.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που μας επιβάλλει να κάνουμε ρήξεις, να κάνουμε την ανάγκη αρετή. Εδώ που είμαστε φτάσαμε κυρίως με δικές μας πράξεις και παραλείψεις· από την αδυναμία μας να συνδυάσουμε ορθολογικά παραγωγή και κατανάλωση, από μια άπληστη διάθεση του «εδώ και τώρα», με αποτέλεσμα την επικράτηση συντεχνιακών συμφερόντων και την έξαρση της διαφθοράς.

Όσο επώδυνα κι αν αποδείχθηκαν τα μέτρα που συμφωνήσαμε να αποδεχθούμε, θα πρέπει να τα εφαρμόσουμε μέχρι τέλους. Ανεξάρτητα από την επιτυχία (μερική ή ολική) που θα έχουν, ένα νομίζω ότι θα μας βοηθήσει να δρομολογήσουμε: να απαλλαγούμε από αυτόν τον κυκεώνα των συμφερόντων μικρών και μεγάλων ομάδων που έχουν καταντήσει βρόχος στο λαιμό της ελληνικής κοινωνίας και την εμποδίζουν να πάρει τις αναγκαίες αποφάσεις που ευνοούν τους πολλούς και βλάπτουν τις συντεχνίες.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ: Ἀπόρριψη τῆς βίας ἀπό ὅπου καί ἄν προέρχεται

("Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/τεῦχος 168/Ὀκτώβριος 2013)

Ποτέ ὡς τώρα ἕνα γεγονός ἀπρόβλεπτο γιά τήν κοινή γνώμη δέν ἀναστάτωσε τόσο ἀπότομα καί ριζικά τήν δημόσια ζωή τῆς χώρας, ὅπως ἡ δολοφονία τοῦ Παύλου Φύσσα στό Πέραμα στίς 17 Σεπτεμβρίου.

Πρῶτον, διότι ἀποδείχθηκε ὅτι ὁ φόνος ἦταν προσχεδιασμένος.

Δεύτερον, διότι αὐτοί πού ἔκαναν τόν φόνο δέν ἦταν μιά συμμορία πού δρᾶ στά σκοτεινά, ἀλλά μιά ὀργάνωση πού τήν βρίσκεις γραμμένη στόν τηλεφωνικό κατάλογο καί τῆς ὁποίας τό ἔμβλημα φοροῦσε ὁ δολοφόνος.

Τρίτον, διότι ἡ ὀργάνωση αὐτή ἔχει ἐπενδυθῆ τήν μορφή κόμματος, ἔχει ἐκλέξει βουλευτές πού καλύπτονται μέ ἀσυλία καί εἰσπράττει ἐπιχορήγηση ἀπό τό κράτος, δηλαδή ἀπό τούς φόρους πού πληρώνει ὁ καθένας μας.

Πρόθεση τῆς ὀργάνωσης ἦταν νά γίνει μέν τό ἔγκλημα, ἀλλά νά διαφύγη ὁ δράστης. Ἔτσι ὥστε νά δοθῆ μεν στήν κοινωνία τό μήνυμα τῆς τρομοκρατίας πού ἦταν ὁ σκοπός, ἀλλά νά μήν μπορεῖ νά ἀποδειχθῆ δικαστικά ἡ πηγή του. Μιά μικρή παρέκκλιση στήν ἐφαρμογή τοῦ σχεδίου ἐνεργείας προκάλεσε τήν σύλληψη τοῦ φυσικοῦ αὐτουργοῦ. Ἀπό ἐκεῖ κινήθηκαν μέ πρωτοφανῆ ταχύτητα οἱ δικαστικές καί ἀστυνομικές ἀρχές.

Πραγματοποιήθηκε γοργά ἡ σύλληψη τῶν ὀργανωτῶν καί ἡ κατάσχεση τῶν στοιχείων πού δέν πρόλαβαν νά ἐξαφανίσουν ὁδήγησε στήν φυλακή πολλούς συνεργάτες καί βοηθούς των.

Ἡ παροχή στούς συλληφθέντες ὅλων τῶν ἐγγυήσεων πού προβλέπει ἡ ποινική δικονομία, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τρεῖς ἀπό αὐτούς νά ἀφεθοῦν προσωρινά ἐλεύθεροι. Παρά τόν προφανῆ κίνδυνο νά κατευθύνουν σέ νέες ἐγκληματικές πράξεις τήν λοιπή ὀργάνωση πού δέν ἔχει ἀποδιαρθρωθεῖ, καθώς καί νά δυσκολέψουν τήν περαιτέρω ἐξιχνίαση τῶν κατηγοριῶν. Τήν ἀνθρώπινη ποιότητα τῶν ἀποφυλακισθέντων εἴδαμε ἀμέσως ἀπό τά τηλεοπτικά κανάλια μέ τήν ἀναιδῆ ἔπαρσή τους, τήν ἀπόπειρα τοῦ Κασιδιάρη νά πετάξη κάτω μιά τηλεοπτική κάμερα καί τίς ἐπανειλημμένες κλωτσιές του στό σακκίδιο ἑνός δημοσιογράφου.

Στό ἠλεκτρονικό γράμμα τῆς 3ης Ὀκτωβρίου πού στέλνει τό ΚΣΜ, κατά ἕναν διαρκῶς αὐξανόμενο ἀριθμό παραληπτῶν, «Σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια» ἐπισημαίνουμε τόν κίνδυνο μέ τήν ἀποφυλάκιση αὐτή νά χρονοτριβήσει ἀπελπιστικά ἡ ἐκκαθάριση τῆς ὑπόθεσης τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἡ ὁποία καταταλαιπωρεῖ τήν χώρα μας.

Εἴπαμε τότε καί τό ἐπαναλαμβάνουμε, ὅτι ἡ ἐγκληματική ὀργάνωση ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει, νά μάχεται τό δημοκρατικό πολίτευμα καί νά συνομωτεῖ γιά τήν διάπραξη νέων ἐγκλημάτων. Ἄρα ὑπάρχουν στό τραπέζι ὅλα τά στοιχεῖα γιά νά παραπεμφθοῦν στό δικαστήριο κατά τίς διατάξεις περί αὐτοφώρου ἐγκλήματος οἱ συλληφθέντες ἀρχηγοί καί βοηθοί τους. Ὥστε νά πραγματοποιηθῆ σύντομα ἡ κάθαρση καί νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τίς δηλητηριώδεις ἀναθυμιάσεις αὐτῆς τῆς ὑπόθεσης.
Τό κοινωνικό φαινόμενο

Γνώρισμα τῶν ἐθνικιστῶν – καί οἱ Χρυσαυγῖτες ἐπιμένουν πώς εἶναι ἐθνικιστές – εἶναι ἡ λατρεία τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος τῆς χώρας των. Αὐτή συνεπάγεται τήν συντήρηση τοῦ μίσους ἐναντίον αὐτῶν πού ὑπῆρξαν οἱ ἐχθροί της καί τήν δοξολογία τῆς ἀντίστασης ἐναντίον τους.

Οἱ Χρυσαυγῖτες ὅμως δέν θέλουν νά θυμοῦνται, ὅτι ἡ Γερμανία τοῦ Χίτλερ μᾶς ἐπιτέθηκε, μᾶς ἐπέβαλε μιά κατοχή στήν ὁποίαν ἀποδεκατίστηκε ὑπό φρικτές συνθῆκες ὁ πληθυσμός μας καί ἐναντίον τῆς ὁποίας προβάλαμε μιά ἀντίσταση θαυμαστή καί πολυαίμακτη. Ἀντιθέτως θεωροῦν τούς ἑαυτούς τους ὡς πνευματικούς κληρονόμους καί συνεχιστές ἐκείνης τῆς Γερμανίας.

Πορτραῖτα τοῦ Χίτλερ, χρησιμοποίηση τοῦ χαιρετισμοῦ καί τῶν συμβόλων τοῦ ναζισμοῦ, φωτογραφίες μελῶν της ντυμένων μέ νεκραναστημένες γερμανικές στολές, συλλογές ναζιστικῶν ἐνθυμίων ἀποτελοῦν τό φολκλόρ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Παρά τίς ἑλληνικές σημαῖες πού ἀνεμίζει συνεχῶς, δέν ἔχει αὐτή ἴχνος ἑλληνικῆς ἰδεολογίας∙ εἶναι μιά ἀντεθνική φασιστική ὀργάνωση. Ἔχει υἱοθετήσει τήν ρατσιστική θεωρία καί τόν κτηνώδη ἀντισημιτισμό τῶν πνευματικῶν προγόνων της.

Ἡ ἔρευνα τῶν αἰτίων πού ἔκαναν τά ἐπί μέρους μέλη της νά προσχωρήσουν στίς τάξεις της, χρειάζεται ἀτομικά ψυχογραφήματα. Ὑπάρχουν ὅμως γενικές ἐξηγήσεις τῶν κινήτρων τους.

Ἡ κοινότερη εἶναι ἡ ἀναζήτηση προστασίας γιά τήν ἀπόκτηση ἐργασίας στήν ἐποχή τῆς δεινῆς οἰκονομικῆς κρίσης. Ἄλλοι θά ἐνήργησαν γιά νά κρατήσουν γιά τούς ἴδιους ἕνα μέρος ἀπό τά μαῦρα χρήματα, πού εἰσέπρατταν γιά λογαριασμό τῆς ὀργάνωσης ἀπό ἐκβιασμούς καί τό λαθρεμπόριο πού ἀσκοῦσε. Καί ὁ σαδισμός πρέπει νά ἔπαιξε μεγάλο ρόλο: εὐκαιρία νά χτυπᾶς ἀνθρώπους ἀτιμώρητα, χάρις στήν ἐκ τῶν ἄνω κάλυψή σου.

Ἀλλά τό πιό ἑλκυστικό, καί τό πιό ἐπικίνδυνο, ἦταν ἡ γοητεία των παρελάσεων, τῶν στολῶν, τοῦ ἀνάμματος τῶν πυρσῶν καί λαμπαδοφοριῶν. (Τήν γοητεία αὐτῶν τῶν τελετῶν εἶχε χρησιμοποιήσει κατά κόρον ὁ Χίτλερ.) Τίς ὧρες ἐκεῖνες καί αὐτός πού εἶχε γίνει μέλος ἀπό καθά συμφεροντολογικούς λόγους ἀποκτοῦσε ἕναν μυστικιστικό δεσμό μέ τήν ὀργάνωση. Γινόταν ἕνα μαζί της.

Ἡ αὐξανόμενη ἀνεργία καί ἡ εἰσροή ξένων (ἰδίως τῶν λαθρομεταναστῶν) πού δέχονται νά ἐργαστοῦν ἀνασφάλιστοι καί στοιχίζουν λιγώτερο στούς ἐργοδότες, χάρισαν στήν Χρυσή Αὐγή ἕναν περίγυρο συμπαθούντων ἀπό τούς πληττομένους ἀπό τήν κατάσταση. Αὐτή τόν ἐνίσχυσε μοιράζοντας τρόφιμα σέ ἐνδεεῖς ἡμεδαπούς καί μέ τήν δράση της νά διώξη ἀπό τήν ἀγορά καί τήν κοινωνική περίθαλψη τούς ξένους. Ὁ περίγυρος τῶν συμπαθούντων, παρ’ὅλα ὅσα ἔγιναν ἐντωμεταξύ, ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει.
Ἡ ἀπειλή τῶν ἐκλογῶν

Ὁ νέος Φύρερ, ὁ Μιχαλολιάκος, ἔρριξε τό ἐνδεχόμενο τῆς παραιτήσεως τῶν βουλευτῶν του γιά τήν πρόκληση νέων ἐκλογῶν. Παραιτήσεις πού θά ἀκολουθοῦνται καί ἀπό τήν παραίτηση τῶν ἐπιλαχόντων τοῦ κόμματος. Καί οἱ ὁποῖες μποροῦν νά κλιμακωθοῦν χρονικά, ὥστε κάθε τόσο νά ἔχουμε πότε στήν μιά καί πότε στήν ἄλλη περιφέρεια ἀναπληρωματικές ἐκλογές.

Ἡ κυβέρνηση δηλώνει αἰσιόδοξα, ὅτι ἐπειδή μόνο σέ 17 ἐκλογικές περιφέρειες ἡ Χρυσή Αὐγή ἔχει ἐκλέξει βουλευτές, σ’αὐτές μόνο θά γίνουν ἀναπληρωματικές. Ἀλλά σ’αὐτές περιλαμβάνονται μέ 3 βουλευτές ἡ Β΄ Ἀθηνῶν καί μέ 1 βουλευτή κάθε μία οἱ περιφέρειες Α΄ Ἀθηνῶν, Ὑπόλοιππο Ἀττικῆς, Α΄ Πειραιῶς, Β΄ Πειραιῶς, Α΄Θεσσαλονίκης, Β΄ Θεσσαλονίκης, Αἰτωλοακαρνανίας, Εὐβοίας, Κορινθίας, Μαγνησίας, Μεσσηνίας καί Σερρῶν. Δηλαδή τό μέγιστο μέρος τῆς χώρας, Ἀναπληρωματικές ἐκλογές σέ τέτοια ἔκταση θά διαφέρουν ἐλάχιστα ἀπό γενικές ἐκλογές. Καί ἄν ἡ Χρυσή Αὐγή τίς προκαλεῖ κλιμακωτά μέχρι τήν λήξη τῆς θητείας τῆς παρούσης Βουλῆς θά ἔχουμε διαρκῶς ἐκλογές. Ἡ κυβέρνηση μελετᾶ ὡς φάρμακο τήν ἀλλαγή τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου πρός κατάργηση τῶν ἀναπληρωματικῶν ἐκλογῶν. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ πού ἐλπίζει, ὅτι μέ τίς νέες ἐκλογές θά πάρη τήν ἐξουσία, θά προβάλλει μέ κάθε τρόπο τήν ἀντισυνταγματικότητα ἑνός τέτοιου νόμου.

Ὅπως ἄλλωστε καί ἄν ἔχει τό πρᾶγμα, ἡ νέα ἐκλογή Εὐρωκοινοβουλίου, οἱ δημοτικές ἐκλογές, ἡ ἀνάδειξη τοῦ νέου Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, θά κάνουν ἀναπόφευκτη τήν πρόσκλησή μας στίς κάλπες. Τό καλλίτερο λοιπόν γιά τήν κυβέρνηση εἶναι στήν πρώτη παραίτηση βουλευτή τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς νά προκηρύξη γενικές ἐκλογές.
Πῶς τούς ἀνεχθήκαμε;

Ἡ κοινή γνώμη ἔχει τήν δικαιολογία γιά τήν ἀνοχή της, ὅτι ὅσο ἡ Χρυσή Αὐγή ἦταν μιά μικρή ὀμάδα, ἡ τρελλή ἰδεολογία της καί οἱ παραβιάσεις τοῦ νόμου πού διέπραττε ἦταν περιθωριακῆς σημασίας.

Ὅταν ὅμως τόν Ἰούνιο τοῦ 2012 μπῆκε στή Βουλή ἔπρεπε νά ἀνοίξουν ὅλων τά μάτια. Ἡ δύναμη σέ ψήφους καί σέ ἕδρες πού ἀπέκτησε ἡ Χρυσή Αὐγή λειτούργησε προστατευτικά στήν ἀνάπτυξη τῆς ἐγκληματικῆς δράσης της. Κάποιοι τήν πλησίασαν γιά νά διεκπεραιώσουν τά ρουσφέτια τους. Ἄλλοι τῆς ἄνοιξαν τό πορτοφόλι τους γιά νά κάνουν κατόπιν δουλειές μέ τήν μεσολάβησή της.

Στίς δυνάμεις ἀσφαλείας ἀπέκτησε ὑποστηρικτές, οἱ ὁποῖοι τήν ἔβλεπαν σάν ἕνα ἐπικουρικό σῶμα στήν καταπολέμηση τῶν ὑπερβασιῶν τοῦ ἄλλου πολιτικοῦ ἄκρου. Στελέχη τῆς Ν.Δ. ζητοῦσαν τήν ἤπια μεταχείριση τῶν χρυσαυγιτῶν ὡς ἄλλοτε ψηφοφόρων τους πού ἔχουν παραπλανηθῆ τήν φορά αὐτή καί οἱ ὁποῖοι στίς ἑπόμενες ἐκλογές θά ἐπαναπατρίζονταν. Λιγώτερο ἐμφανῆς ὑπῆρξε καί ἀπό τά κόμματα τῆς ἀντιπολίτευσης μιά τάση ἀνοχῆς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς λόγω τῆς συμμετοχῆς της στόν ἀντιμνημονιακό ἀγώνα.

Ἔτσι μπόρεσαν τά τάγματα ἐφόδου της νά κακοποιοῦν ἀτιμώρητα τούς ξένους, ἐκ τῶν ὁποίων ἕνας τουλάχιστον ἔχασε τήν ζωή του κατά τήν ἐπίθεση ἐναντίον του.

Ἡ ἀγανάκτηση ἐξέσπασε ὅταν ἐσκότωσαν Ἕλληνα.
Ἡ βία

Γιά νά μήν γίνη ἐνδημικό στοιχεῖο τῆς πολιτικῆς ζωῆς μας ἡ ὀργανωμένη βία χρειάζεται ἡ ἀνένδοτη πάταξή της σέ κάθε σημεῖο πού αὐτή ἐκδηλώνεται. Σήμερα ἡ ὀργή ἀπό τό τελευταῖο ἔγκλημα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καί ὁ γενικός πόθος τοῦ κολασμοῦ του ἔχουν προκαλέσει μιά ἐκτεταμένη διάθεση ἀγνόησης τῶν ἐγκλημάτων τοῦ ἄλλου πολιτικοῦ ἄκρου. Αὐτοί πού τά ὑπενθυμίζουν κατηγοροῦνται, ὅτι προσπαθοῦν νά κάνουν ἕναν συμψηφισμό, μέ τόν ὁποῖον θά ἀποδυναμωθῆ ἡ δίωξη τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Οἱ φόνοι ὅμως τούς ὁποίους ἔχει διαπράξει ἡ 17 Νοέμβρη εἶναι πολύ περισσότεροι ἀπό τούς φόνους τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Καί στίς τωρινές ἀντιφασιστικές διαδηλώσεις τίς ὁποῖες προσπαθεῖ νά συγκρατήση μέσα στό πλαίσιο τοῦ νόμου ἡ ἀστυνομία, κάποιοι θερμοκέφαλοι διαδηλωτές τῆς ἀπαντοῦν μέ πετροπόλεμο καί τήν ρίψη βομβῶν μολότωφ. Ἡ χρησιμοποίηση τῆς βίας ἔχει γίνει γνώρισμα καί τῶν κάθε λογῆς συντεχνιακῶν διεκδικήσεων. Μιά διαφορά τοῦ συνδικαλισμοῦ.

Ἀνάγκη ἐπιτακτική εἶναι νά ξεσυνηθίσουμε ὡς λαός νά χρησιμοποιοῦμε βίαια μέσα στίς ἀντιπαραθέσεις μας. Ἡ ἡμερότητα τῶν πολιτικῶν ἠθῶν (ὅπως εἶχε πεῖ κάποτε σοφά ὁ Καραμανλῆς) εἶναι προϋπόθεση τῆς Δημοκρατίας.