Γράμμα 330: Τό «Ζοφερό Λυκόφως»

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 330
 

Συμφώνησαν οἱ παράγοντες τῆς δίκης τῆς συμμορίας τῶν Χρυσαυγιτῶν, ὅτι ὁ χῶρος πού ἔχει διατεθῆ γιά τήν διεξαγωγή της εἶναι ἀνεπαρκής. Καί οἱ Κορυδαλλεῖς συνεχίζουν τίς καταλήψεις καί τίς ἀπεργίες γιά νά ἐκδιώξουν τό κακό, πού ἔπεσε στόν δῆμο τους. Κατόπιν αὐτοῦ ἀγγέλλεται, ὅτι τό κράτος θά χτίση μέχρι τό Σεπτέμβριο μιά γιγαντοαίθουσα στό Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν, παρά τήν σοβαρή οἰκονομική ἐπιβάρυνση πού θά τοῦ ἐπιφέρη σέ ἐποχή πού λιγοστεύουν τά λεφτά.

Ἐκεῖνο πού χρειάζεται πρωτίστως εἶναι νά στηριχθῆ ἡ Ἀστυνομία στήν ἁρμοδιότητά της νά κόβει τά παρατράγουδα, πού ἔχουν πολλές φορές προκαλέσει κακοφωνία σ’αὐτήν τήν δίκη.

Ἕνα ἀπό αὐτά, πού δέν προσέχτηκε ἰδιαίτερα εἶναι ἡ ἀλήθεια, εἶναι ὁ ξυλοδαρμός ἀπό ἀντιεξουσιαστές (ἤ ἀριστεριστές ἤ ἀναρχικούς - ὁ προσδιορισμός τοῦ πολιτικοῦ τους χώρου δέν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία λόγω τῆς συνάφειάς τους) ἑνός νεαροῦ ἀτόμου ἐπειδή τόν πέρασαν (!) γιά χρυσαυγίτη.

Τί διαφορά, ὅμως, ἔχει ὁ ξυλοδαρμός ἑνός μετανάστη ἀπό καταδρομεῖς τῆς ¨Χρυσῆς Αὐγῆς¨, ἀπό τόν ξυλοδαρμό ἀπό τά ἀναρχο-αριστερά καλόπαιδα ἑνός ἁπλά περαστικοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ ¨ἐνοχή¨ ἐντοπίζεται στό ὅτι ὁ σωματότυπός του ἤ κάποιο χαρακτηριστικό του τέλος πάντων δημιουργεῖ στούς δράστες τήν ὑποψία ὅτι σχετίζεται μέ τό ἀκροδεξιό μόρφωμα;

Καμμία! Ἴσως, μάλιστα, ὁ ξυλοδαρμός τοῦ νεαροῦ μέ βάση μία ὑποψία (καί δέν εἶναι τό πρῶτο περιστατικό αὐτοῦ τοῦ εἴδους) νά ἐπιβαρύνεται ἀπό τό γεγονός ὅτι ξεκίνησε ἀπό μία ἁπλή ὑποψία. Πάντως, καί οἱ δύο μορφές βιαιοπραγίας εἶναι ἡ ἐκδήλωση τῆς ἀκραίας μισαλλοδοξίας πού ἐπικρατεῖ καί στά δύο στρατόπεδα καί ἀποδεικνύει ὅτι ἡ «θεωρία τῶν δύο ἄκρων» δέν εἶναι ἀποκύημα φαντασίας, ἀλλά ἀνταποκρίνεται σέ μιά πραγματικότητα, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὑπαρκτή ἤ μή ἐπίσημη κομματική ἔκφραση τοῦ ἀναρχο-αριστερισμοῦ. Καί ἀποκαλύπτει τό ζοφερό ¨λυκόφως¨ τῆς κοινωνίας.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΧΕΛΙΝΟΣ: To Grexit και πώς να το εξηγήσετε!

 

Αν και η αισιοδοξία που εκπέμπει περιστασιακά η κυβέρνηση είναι υπερβολική και, μάλλον, για εσωτερική κατανάλωση, δεν αποκλείεται τελικά να επιτευχθεί μία συμφωνία και η Ελλάδα να παραμείνει στη ζώνη του Ευρώ. Ενδέχεται, ωστόσο, αυτό να μην οφείλεται σε ειλικρινή επιθυμία του στελεχιακού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί από αυτούς θα προτιμούσαν να μην έχουν πάνω από το κεφάλι του τα μάτια των τροϊκανών των “θεσμών” για να μπορούν να εφαρμόζουν ανεμπόδιστα τα μέτρα που υπαγορεύουν οι ιδεοληψίες τους. Ωστόσο, τα υπομένουν, γιατί οι συνέπειες της άρσης της οικονομικής στήριξης από το εξωτερικά – και συγκεκριμένα από τους ευρωπαίους εταίρους της χώρας – θα μπορούσε να τροφοδοτήσει αντιδράσεις που δεν θα είχε, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, τα μέσα να αντιμετωπίσει η “πρώτη φορά αριστερά”. Έτσι, αποφεύγεται το grexit από την νομισματική ένωση. Για την ώρα φυσικά, γιατί τίποτε δεν εξασφαλίζει τη χώρα μακροπρόθεσμα, όταν δηλαδή το κομματικό κράτος που στήνεται συστηματικά θα μπορεί να ποδηγετεί την κοινωνία και να καταπνίγει τα “αιρετικά” κινήματα.

Μάλλον αποφεύγεται και το grexit των ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων στο ποδόσφαιρο. Αλλά και αυτό πιθανόν να μην οφείλεται τόσο στην οικειοθελή εναρμόνιση του αθλητικού νόμου που ψήφισε στην ουσία μόνο του το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ με τις επιταγές των διεθνών ομοσπονδιών, όσο στον φόβο των αντιδράσεων των οπαδών των ομάδων, ιδιαίτερα δε των οπαδών εκείνης που θα υφίστατο τις σοβαρότερες συνέπειες, από τους οποίους ο ισχυρός εταίρος της κυβέρνησης είχε αντλήσει πολλούς ψήφους.

Αντίθετα, ενδέχεται να μην αποφευχθεί το grexit των ελληνικών πανεπιστημιακών πτυχίων από το ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό οικοδόμημα, αν η κυβέρνηση επιμείνει στην απονομή τους με βάση κάποιες διδακτικές μονάδες και όχι τις πιστωτικές που αναγνωρίζει το ευρωπαϊκό σύστημα. Ένα grexit που θα έχει ως συνέπεια και τον αποκλεισμό των ελλήνων φοιτητών από το πρόγραμμα “Erasmus”, το οποίο διευκολύνει την κινητικότητα ανάμεσα στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Το ότι η κυβερνητική επιλογή είναι απόλυτα σύμφωνη με την από μέρους της αμφισβήτηση της Διακήρυξης της Μπολόνια δεν αρκεί ως εξήγηση. Η Διακήρυξη έχει ως στόχο την εφαρμογή ενός συστήματος ακαδημαϊκών τίτλων, ευχερώς αναγνωρίσιμων και συγκρίσιμων στον ευρωπαϊκό χώρο, στη διευκόλυνση της κινητικότητας σπουδαστών και διδακτικού-ερευνητικού προσωπικού, στη εγγύηση υψηλής ποιότητας διδασκαλίας και στην αποτύπωση μιας ευρωπαϊκής διάστασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η μονομερής υπονόμευσή της από την Ελλάδα δεν πρόκειται να την κλονίσει. Το μόνο που θα επιτύχει είναι την απομόνωση της χώρας, καθώς και την απώλεια της ευχερούς επαφής τόσο του διδακτικού-ερευνητικού στελεχιακού δυναμικού όσο και της νεολαίας που σπουδάζει με τις πανεπιστημιακές κοινότητες των ευρωπαϊκών χωρών και με τα πνευματικά κινήματα που αναπτύσσονται εκεί. Κοντολογίς, τον αποκλεισμό της πνευματικής – επιστημονικής ελίτ της ελληνικής κοινωνίας από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και από τις εξωτερικές επιρροές.

Μήπως, όμως, αυτός είναι ο ανομολόγητος στόχος της ελληνικής εξαίρεσης; Γιατί, από μία άποψη, αυτή θα είναι και η συνέπεια μιας άλλης – ανεξήγητης με τη λογική – κυβερνητικής επιλογής: της κατάργησης των πρώτων ξενόγλωσσων τμημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων. Τμημάτων, που δεν θα έφερναν μόνο έσοδα σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που χειμάζονται οικονομικά, αλλά θα έφερναν σε επαφή έλληνες που για κάποιο λόγο δεν θα είχαν στο πρόγραμμά τους σπουδές στο εξωτερικό με αλλοδαπούς σπουδαστές. Και όχι μόνον με μετανάστες του τρίτου κόσμου που «λιάζονται στις πλατείες προτού εξαϋλωθούν».

Μάλιστα, αυτό το grexit θα συναντήσει και τις λιγότερες αντιδράσεις, καθώς δεν θα έχει άμεσες και ορατές συνέπειες σε σημαντικές αριθμητικά, δυναμικές και συντεταγμένες ομάδες πολιτών. Φυσικά, από αυτό θα εξαιρούνται οι γόνοι της μεγαλοαστικής τάξης, οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να γίνουν ποτέ ενοχλητικοί, και οι γόνοι της κομματικής νομενκλατούρας που θα τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης για να διαιωνίζουν την εξουσία. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί σε πολλά μέρη της υφηλίου με ομοϊδεάτες πρωταγωνιστές!

Οι συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές στον τομέα της εκπαίδευσης δίνουν τροφή για την εύλογη υποψία ότι στόχος τους είναι ο πνευματικός ευνουχισμός της νεολαίας και η δημιουργία ενός περίκλειστου διανοητικά χώρου, μέσα στον οποίο θα καλλιεργείται αποκλειστικά η πλύση εγκεφάλου που θα οδηγεί στη δουλοπρεπή υποταγή στην κυβερνητική ιδεολογία.

Από μία συνολική θεώρηση των κυβερνητικών επιλογών αναδύεται η αίσθηση ότι μακροπρόθεσμος, αν όχι μεσοπρόθεσμος, κυβερνητικός στόχος είναι ένα ολοκληρωτικό grexit από το δυτικοευρωπαϊκό οικονομικό και πολιτιστικό οικοδόμημα, το οποίο μεθοδεύεται, για πρακτικούς λόγους, με αποσπασματικά grexit, με τα οποία δοκιμάζεται η αντοχή ή η αντίσταση της κοινωνίας. Αν γίνει αντιληπτό ότι μία από αυτές φτάνει σε οριακό σημείο, ο αρμόδιος τομεάρχης κάνει τόσο πίσω ώστε αφενός μεν να καταλαγιάσουν οι αντιδράσεις αφετέρου δε να μείνει ζωντανό το σπέρμα για ένα grexit όταν οι συνθήκες ωριμάσουν. Ωσότου, βέβαια, η συνολική απόδραση από τον δυτικό πολιτισμό – τον πολιτισμό που κληροδότησε στην ανθρωπότητα ο Διαφωτισμός – καταστεί εφικτή. Αυτή η απόδραση είναι ο συχνά ανομολόγητος στόχος πολλών (ακρο)αριστερών οραματιστών (και όχι μόνον). Γιατί, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, το κριτικό και φιλελεύθερο (ως ατομοκεντρικό) ευρωπαϊκό πνεύμα δεν επιτρέπει να ευδοκιμήσουν οι τυραννίδες των “νεφελοκοκκυγιών” τους.

Ο δε δρόμος της απόδρασης από αυτό περνά αναπόφευκτα στην καλύτερη περίπτωση από μία Βενεζουέλα των Τσάβες-Μαδούρο και στην χειρότερη από μία Αλβανία του Χότζα ή από μία Βόρεια Κορέα της δυναστείας των Κιμ!

Γράμμα 329: Τό Δημοψήφισμα

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 329
 

Ἡ κυβέρνηση εἶχε ἐκφράσει στά τέλη τοῦ Ἀπριλίου τήν βεβαιότητά της γιά τήν σύναψη τῆς Ἐνδιάμεσης Συμφωνίας στό Εὐρωγκρούπ πού ἔγινε χθές - ἄν ἡ συμφωνία δέν ἔκλεινε νωρίτερα, πού θά ἦταν, ἔλεγε, τό πιό πιθανόν. Γιά ἄλλη μία φορά τά πράγματα δέν ἐτίμησαν τήν αἰσιοδοξία της.

Τό Συμβούλιο τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν τῆς Εὐρωζώνης σημείωσε τίς καλές προθέσεις τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς ἀλλά καί τήν ἀνάγκη νά ἐντείνη τήν προσπάθειά της γιά νά καλυφθοῦν ταχύτερα τά θέματα πού παραμένουν ἀνοικτά.

Τό πρόβλημα τῆς ὑπέρβασης τῶν κόκκινων γραμμῶν τοῦ κυρίαρχου ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλά καί τῶν κόκκινων γραμμῶν τῶν ὄχι λιγότερο κυρίαρχων λαῶν τῆς Φινλανδίας καί τῆς Σλοβακίας παραμένει. Πολλοί ὑπουργοί μας γυρεύουν γιά τήν προώθηση πολιτικῆς λύσης νά γίνη Δημοψήφισμα. Ἡ μεγάλη ἔκπληξη εἶναι, ὅτι ὑπέρ τῆς διεξαγωγῆς Δημοψηφίσματος τοποθετήθηκε καί ἀπό τήν ἀπέναντι ὄχθη ὁ κ. Σώϋμπλε: ἄν θέλουν Δημοψήφισμα οἱ Ἕλληνες, γιατί νά μήν τό κάνουν;

Δημιουργική ἀσάφεια περιβάλλει τήν πρόταση διεξαγωγῆς Δημοψηφίσματος. Ἐάν μέν τό ἐρώτημα πού θά τεθῆ στόν ἑλληνικό λαό, περιέχει ἀνώδυνες γενικότητες, τό ἀποτέλεσμά του δέν θά ἀλλάξη τίποτε. Ἐάν θέση τό πολύ οὐσιαστικό θέμα τῆς ἐξόδου ἀπό τήν ζώνη τοῦ Εὐρώ, ἀπό ὅλες τίς δημοσκοπήσεις εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ψηφοφόρων θά ἀπαντήση Ὄχι. Καλλίτερα λοιπόν ὁ κ. Τσίπρας νά ἐπισπεύση τήν ὑπογραφή τοῦ Ἔντιμου Συμβιβασμοῦ.

Γράμμα 328: Ἡ Φούντα

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 328
 

Ἡ χθεσινή 70η ἐπέτειος τῆς νίκης κατά τοῦ φασισμοῦ ἔδινε εὐκαιρία νά τιμήσουμε τόν τσολιά πού ἔφραξε τόν δρόμο τοῦ Μουσολίνι στά βουνά τῆς Πίνδου. Καί σύμβολο τοῦ τσολιά εἶναι ἡ φούντα πού στολίζει τό τσαροῦχι του.

Ἀλλά χθές τιμήθηκε στήν Ἀθήνα μιά διαφορετική φούντα. Ἡ φούντα τῶν δενδρυλλίων τῆς ἰνδικῆς κάνναβης, ἀπό τήν ὁποία παράγεται τό χασίσι. Οἱ χασισοπότες ἦταν ἄλλοτε κάτι γιά τό ὁποῖο αἰσθανόταν ντροπή καί θλίψη ἡ κοινωνία μας. Τώρα τήν ἐλεύθερη χρήση τῆς κάνναβης διεκδικοῦν πολλοί. Γιά τήν νομιμοποίησή της ἔγινε μιά ὁλονυκτία στό Σύνταγμα πού κράτησε ὡς σήμερα τό πρωϊ, μέ τήν συμμετοχή μουσικῶν καί τραγουδιστῶν, ἀλλά καί τοῦ ἀντίστοιχου τμήματος τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Σύριζα καί τῆς νεολαίας του.

Πρόκειται γιά ἕνα τραγικό λάθος, διότι στίς ἀσθένειες στίς ὁποῖες κάνει καλό ἡ χρήση τῆς κάνναβης ὑπάρχουν τά κατάλληλα φάρμακα πού δίδονται ἀπό τόν γιατρό μέ προσεκτική ἐξέταση τοῦ ἀρρώστου.

Γιά μιά φορά ἀκόμη ἐκδηλώθηκε ἡ φρονημάδα τοῦ ΚΚΕ σέ ἀντίθεση μέ τό στερνοπαίδι του τόν Σύριζα. Στήν συγκέντρωση πού ἔκανε στήν Καισαριανή γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἀντιφασιστικῆς νίκης ὁ γεν. γραμματέας Κουτσούμπας χαρακτήρισε ξεδιάντροπη τήν πραγματοποίηση ἐκδήλωσης γιά τήν νομιμοποίηση τῶν ναρκωτικῶν.

Γράμμα 327: Τό κανάλι τῆς Βουλῆς

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 327
 

Τό νά ἑορτάσουν οἱ Ρῶσοι τήν 70η ἐπέτειο τῆς λήξης τοῦ «Μεγάλου Πατριωτικοῦ Πολέμου» μέ λαμπρή στρατιωτική παρέλαση στήν Μόσχα ἦταν ἀναμενόμενο. Τόν σκηνοθετικό πλοῦτο αὐτῆς τῆς τελετῆς δέν μποροῦσε νά προβλέψη κανείς: Τίς 16 χιλιάδες στρατιωτῶν πού ἀπήγγειλαν ρυθμικά τήν μακρά ἀπάντηση τους στό χαιρετιστήριο κάλεσμα τοῦ στρατάρχη. Τό ἕνα τμῆμα πού παρήλαυνε μετά τό ἄλλο ἀλλάζοντας κατά διαστήματα γραμμή πορείας σέ ἄψογους σχηματισμούς. Τό βῆμα τῆς χήνας, τό ὁποῖο ξεσήκωσε ἡ Μεγάλη Αἰκατερίνη ἀπό τήν Πρωσσία τοῦ Μεγάλου Φρειδερίκου. Φάλαγγες ἁρμάτων μάχης τοῦ τύπου πού χρησιμοποιήθηκε τό 1941-1945 καί τῶν τελειοποιημένων σημερινῶν. Τίς τοτινές σημαῖες μέ τά σφυροδρέπανα καί τίς σημαῖες τῶν Τσάρων, οἱ ὁποῖες ἔχουν νεκραναστηθῆ. Σύγχρονοι διηπειρωτικοί πύραυλοι γιά τήν προστασία τῆς εἰρήνης ἀπό τήν ἐπιβουλή τῶν ἰμπεριαλιστῶν. Ἀτέλειωτες μπάντες καί συνεχής τυμπανοκρουσία. Πολέμαρχοι πού τούς βαραίνουν πολλά κιλά καί δυσκολεύονται νά παρελάσουν, παρακολουθοῦσαν καθιστοί φορῶντας τίς μεγάλες στολές τους μέ τό στῆθος κατάφορτο ἀπό παράσημα καί ξεσποῦσαν κάθε τόσο σέ χειροκροτήματα.

Γιά τούς μή καλά ἐνημερωμένους γιά τήν ἐξέλιξη τῶν ρωσικῶν θεμάτων ἐντύπωση ἔκανε, ὅτι οἱ ἐπίσημοι δέν ἦσαν τοποθετημένοι στά σκαλοπάτια τοῦ Ταφικοῦ Μνημείου τοῦ Λένιν - τό ὁποῖο φαίνεται ὅτι ἔχει ξυριστῆ - ἀλλά πάνω σέ μιά ἁπλῆ ἐξέδρα χωρίς στολίσματα.

Στήν αὐθόρμητη λαϊκή διαδήλωση, πού διαδέχθηκε, κατά τά συνηθισμένα, τήν παρέλαση, καί στήν ὁποίαν γιά πρώτη φορά μέ τούς ἄλλους διαδηλωτές βάδιζε καί ὁ Πούτιν, κρατοῦσαν ὅλοι πλακάτ μέ φωτογραφίες συγγενῶν τους πού σκοτώθηκαν ἤ ἔστω πολέμησαν στόν «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο». Φωτογραφίες τῶν πρωταγωνιστῶν του ὅπως ὁ Στάλιν καί ὁ Ζούκωφ ἀπουσίαζαν παντελῶς. Πορτραῖτα τοῦ Λένιν καί τοῦ Στάλιν κρατοῦσαν κάποιοι λίγοι παρείσακτοι στήν τελετή, προφανῶς ὀπαδοί τῆς κομμουνιστικῆς ἀντιπολίτευσης. Ἡ τηλεόραση δέν ἔδειξε ἄν συνελήφθησαν γιά παρενόχληση τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς.

Ὁ Πούτιν πιστεύει προφανῶς, ὅτι ἡ Ἁγία Ρωσία εἰς νέαν ἔκδοσιν, εἶναι δικό του ἀποκλειστικά τέκνο.

*

Ἀλλά ἄς ἀφήσουμε τόν πρόεδρο Πούτιν νά καμαρώνει τούς διηπειρωτικούς πυραύλους του, μέ τούς ὁποίους εὐελπιστεῖ, ὅτι ἡ γειτονική Οὐκρανία πού ἦταν παλαιά ἡ μεγάλη δύναμη τοῦ ρωσικοῦ χώρου, ὅταν ἡ Μοσχοβία ἦταν ἀσήμαντη, θά κατεβάση πάλι τό κεφάλι της. Καί ὅτι οἱ ξένοι πού πῆραν τό μέρος της θά ἄρουν τήν ὑποστήριξή τους. Ἀρκετοί ἄλλωστε ἀπό αὐτούς πού ἀπουσίασαν ἐπισήμως ἀπό τήν Κόκκινη Πλατεία, τήν ἑπόμενη ἡμέρα κατέθεσαν στεφάνια στούς τάφους τῶν πεσόντων δείχνοντας ὅτι δέν θέλουν τήν ὄξυνση.

Ἄς δοῦμε τήν ἑλληνική σχέση μέ τήν τελετή τῆς Κόκκινης Πλατείας. Ὅτι θά τήν παρουσίαζαν καί τά δικά μας τηλεοπτικά δίκτυα, ὅπως καί αὐτά ὅλου τοῦ ὑπόλοιπου κόσμου, ἦταν φυσικό, διότι τό θέαμα ἦταν συναρπαστικό καί φανερό τό διεθνές μήνυμα του. Τό κανάλι τῆς Βουλῆς, πού εἶναι ἕνα ἀπό τά τιμάρια πού ἔχει προσθέσει στό ἀξίωμά της ἡ κ. Κωνσταντοπούλου, συνέδεσε τό ζήτημα μέ τήν ἑλληνική ἐσωτερική πολιτική.

Ὁ τηλεοπτικός ἀνταποκριτής τοῦ καναλιοῦ στήν Μόσχα κ. Δημήτρης Λιάτσος ἀναμνήσθηκε μέ ἀγαλλίαση τῆς συμπαράστασης τῆς Ε.Σ.Σ.Δ. τήν ἡμέρα πού ὁ Μεταξᾶς εἶπε στόν φασισμό τό Ὄχι. (Καί ἡ ἐπιστολή τοῦ ἔγκλειστου ἀρχηγοῦ τοῦ ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, στίς 30 Ὀκτωβρίου, ὅτι ὑποστηρίζει ἀνεπιφύλακτα στόν πόλεμο τήν κυβέρνηση Μεταξᾶ, εἶναι ἕνα καλό ἐπιχείρημα. Μόνο πού ἡ Σοβιετική Ἕνωση μετά πολλούς μῆνες, ἀφοῦ τῆς εἶχε ἐπιτεθῆ ὁ Χίτλερ, ἐξέφρασε τήν ἔγκρισή της στήν ἐπιστολή τοῦ Ζαχαριάδη, ὁ ὁποῖος μέ προσωπική πρωτοβουλία εἶχε παραβῆ τήν γραμμή τῆς Κομιντέρν.) Στήν Ἑλλάδα πάντως δέν ἀκούσαμε ποτέ ἕναν καλό λόγο τοῦ Στάλιν στό ἑξάμηνο πού πολεμούσαμε τόν Μουσολίνι. Καί σέ κάθε νίκη τοῦ Χίτλερ κατά τῶν δυτικῶν δημοκρατιῶν, μέ τόν ὁποῖον ὁ Στάλιν εἶχε μοιραστῆ συντροφικά τήν Ἀνατολική Εὐρώπη, τοῦ ἔστελνε τά θερμά συγχαρητήριά του.

Ὁ κ. Λιάτσος δέν θυμήθηκε καί τά πιό πρόσφατα συμβάντα. Ὅτι μετά τόν πόλεμο ἀπό τόν ὁποῖο βγήκαμε ρημαγμένοι γιά τήν προσφορά μας στήν κοινή ὑπόθεση, ὁ Στάλιν στήριξε τήν ἀνταρσία τοῦ ΚΚΕ προκειμένου νά κάνει δῶρο τήν Μακεδονία στόν Τίτο. Καί ὅταν ὁ Τίτο ἀποστάτησε, χρηματοδοτοῦσε ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἐπί χρόνια τό ΚΚΕ, πού παρέμενε μέ τό ὅπλο παρά πόδα, γιά νά τό βοηθήση νά ἐγκαταστήση στήν Ἑλλάδα ἕνα καθεστώς τοῦ εἴδους πού κατέρριψε ὁ ρωσικός λαός στήν δεκαετία τοῦ 1980.

Στόν ἐνθουσιασμό του ὁ ἀπεσταλμένος τῆς κ. Κωνσταντοπούλου μᾶς εἶπε, ὅτι στήν παρέλαση στήν Μόσχα παιζόταν ἀπό λόγους διεθνοῦς ἀλληλεγγύης ὁ ὕμνος τοῦ ΕΑΜ. Τεντώσαμε τ’αὐτιά μας, γιατί δέν εἴχαμε ποτέ ἀκούσει ἕναν τέτοιον ὕμνο (τά τραγούδια τοῦ ΕΛΑΣ καί τῆς ΕΠΟΝ μᾶς ἦσαν γνωστά) ἀλλά τά λόγια του δέν συνόδευε ἦχος.

Ἐπέκρινε ἐμμέσως τήν ἑλληνική κυβέρνηση (ἔστω καί ἄν εἶναι αὐτή τοῦ Σύριζα) ὅτι δέν μετέσχε στήν ἑορτή τῆς Κόκκινης Πλατείας, εὐθυγραμμιζόμενη μέ τίς κυβερνήσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τοῦ ΝΑΤΟ, καί ἔτσι δέν πήραμε μέρος στήν γιορτή, στήν ὁποίαν ἐκπροσωπήθηκε τό 70% τῶν κατοίκων τοῦ πλανήτη μας. Εὐτυχῶς ἔδειξε ὁ φακός στίς πίσω θέσεις μεταξύ τῶν προσκεκλημένων τήν κ. Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία γιά τήν ἐπισημότητα τῆς περιστάσεως φοροῦσε κόκκινο παντελόνι.

Τό ζήτημα εἶναι, ὅτι ἐνῶ ἀνά τόν κόσμο ὁ κομμουνισμός ἀποτελεῖ θλιβερό παρελθόν (ἡ Β. Κορέα πού ἐξακολουθεῖ τύποις νά παραμένει κομμουνιστική, εἶναι στήν πραγματικότητα ἰδιοκτησία μιᾶς οἰκογένειας καί τῆς συμμορίας της) στήν Ἑλλάδα κάποιοι ἀγωνίζονται νά  μετατρέψουν τήν χώρα μας σέ σοβιετική «δημοκρατία».

Γράμμα 326: Ἡ δίκη τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς»

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 326
 

Ἀποτελεῖ κοινό συμφέρον τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νά τελειώση τό γρηγορότερο αὐτή ἡ δίκη μέ καταδικαστική ἀπόφαση τῆς ἡγεσίας της. Ὥστε νά ἀποδιαρθρωθῆ ἡ ἐγκληματική ὁμάδα, πού εἶναι μεταμφιεσμένη σέ κόμμα. Τό νά ὑπάρξη ψηφοδέλτιο τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς» σέ νέες ἐκλογές, θά ἀποτελοῦσε αἴσχος γιά τόν τόπο.

Ὁ Σύριζα ἔχει καί ἕνα ἰδιαίτερο λόγο γιά τήν καταδίκη Χρυσαυγιτῶν, πού δολοφόνησαν πανηγυρικά ἕναν δικό του. Οἱ Συριζαῖοι ὅμως συναγωνίζονται τούς Χρυσαυγῖτες στήν προσπάθεια γιά τήν καθυστέρηση τῆς δίκης. Ὅτι ἡ αἴθουσα τοῦ δικαστηρίου εἶναι μικρή, ὅτι δέν φτάνουν τά καθίσματα γιά τούς δημοσιογράφους, ὅτι εἶναι μακρυά ἀπό τό κέντρο τῆς Ἀθήνας κ.λπ κ.λπ. Καί ἔκαναν κάθε μέρα ἐπεισόδια στόν περίγυρο τοῦ δικαστηρίου.

Μήπως τούς ἐνδιαφέρει τό μπάχαλο περισσότερο ἀπό τήν πρόοδο τῆς δίκης;

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ: Ἡ Κριτική καί ἡ Πράξη

(“Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ.”/Τεῦχος 177/Ἀπρίλιος 2015)

 

Μιά τεράστια λαϊκή πλειοψηφία ἔχει συνειδητοποιήσει, ὅτι μέ τά κόμματα τῶν πολιτευτῶν ἡ χώρα δέν προχωρεῖ, ἀλλά κινδυνεύει νά διαλυθῆ. Σάν σύστημα θεσμῶν κράτους δικαίου, ἀλλά καί ἐδαφικά ἀκόμη διότι κομμάτια της ἐπιβουλεύονται λαίμαργοι γείτονες. Ἡ νωδή Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί οἱ ΗΠΑ μέ τήν ἀλλοπρόσαλλη ἐξωτερική πολιτική τους δέν πρόκειται νά μᾶς περισώσουν. Μποροῦμε νά σωθοῦμε μόνο μέ δική μας σκληρή προσπάθεια.

Δυστυχῶς ὅμως δέν διαθέτει ἡ χώρα μας τό ἀναγκαῖο πολιτικό σχῆμα πού θά παραμερίση τά κόμματα τῶν πολιτευτῶν, πού εἶναι ἀπορροφημένα στήν μάχη γιά τήν ἀπόκτηση ἤ τήν διατήρηση τῆς ἐξουσίας καί δέν ἐπιδίδονται στήν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων πού μᾶς ταλανίζουν. Κάθε ἡμέρα εἶναι χειρότερη ἀπό τήν προηγούμενη. Καί εἶναι ἰδιαίτερα ἀνησυχητικό, ὅτι στά δύο ἄκρα τοῦ πολιτικοῦ τόξου ἐλλοχεύουν ὁμάδες πού ἀπεργάζονται ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ὑπάρχει ὅμως καί μιά φωτισμένη μειονότητα, ἡ ὁποία διαθέτει μιά καθαρή εἰκόνα τῆς κατάστασης. Τά κείμενα πού κυκλοφοροῦν οἱ διάφορες ὁμάδες της περιέχουν μιά σωστή ἀνάλυση τῶν προβλημάτων τῆς χώρας. Ἡ κριτική πού ἀσκοῦν στό σύστημα τῶν πολιτευτῶν πού ἀδρανοῦν καί τῆς ὑπερδραστηριότητας τῶν ἄκρων, πού ἐπιδιώκουν τήν ἀνατίναξη τῆς δημοκρατίας εἶναι γερά θεμελιωμένη. Ἡ κριτική ἐργασία εἶναι φῶς σέ μιά ἐποχή σκοτεινιασμένη.

Ἀλλά ἡ μειονότητα αὐτή εἶναι πολυδιασπασμένη σέ ὁμάδες καί ὁμαδοῦλες πού καταγίνονται στήν ἀνάλυση, ἐνῶ ἀνάγκη εἶναι ἡ πράξη. Ἐνόσω περιορίζονται στήν θεωρία, ὅσο καλή καί ἄν εἶναι αὐτή δέν μποροῦν νά ἀλλάξουν τά πράγματα. Γιά νά ἐπιτευχθῆ αὐτό χρειάζεται πρωτίστως νά ἀποτελέσουν μίαν ἑνότητα. Τίς διαχώριζε ἄλλοτε ἡ σοσιαλιστική ἰδεολογία τῶν μέν καί ἡ ἀντίληψη τῶν δέ ὅτι μόνο μέ τήν καπιταλιστική ὀργάνωση τῆς παραγωγῆς ἐπιτυγχάνεται ἡ κάλυψη τῆς ἀνάγκης τῆς κοινωνίας σέ ἀγαθά καί ὑπηρεσίες. Τόν δυϊσμόν αὐτό ἔχουν ξεπεράσει ἡ πραγματικότητα. Δέν χωροῦν ρετσέτες, σέ κάθε περίπτωση χρειάζεται ἡ ἐπιλογή μεταξύ μιᾶς «δεξιᾶς» καί μιᾶς «ἀριστερῆς» λύσης βάσει τῶν συγκεκριμένων στοιχείων της.

Τά χρονικά περιθώρια στενεύουν. Ἐπείγει ἡ συγκρότηση ἑνός ἑνιαίου κόμματος πού θά γίνη πλειοψηφικό ρεῦμα γιά τήν ποθητή ἀλλαγή. Μόνη της καμμία ὁμάδα καί καμμία συντροφιά σέ ἕναν συναγωνισμό πολιτικῆς ὀρθότητας δέν μπορεῖ νά τό ἐπιτύχη.

Τό ἄρθρο αὐτό ἀπευθύνει εἰλικρινῆ καί πραγματική ἔκκληση – δέν εἶναι ρητορικό πυροτέχνημα – νά συνενώσουμε τίς προσπάθειές μας. Περιμένουμε ἀπαντήσεις.