Γράμμα 327: Τό κανάλι τῆς Βουλῆς

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 327
 

Τό νά ἑορτάσουν οἱ Ρῶσοι τήν 70η ἐπέτειο τῆς λήξης τοῦ «Μεγάλου Πατριωτικοῦ Πολέμου» μέ λαμπρή στρατιωτική παρέλαση στήν Μόσχα ἦταν ἀναμενόμενο. Τόν σκηνοθετικό πλοῦτο αὐτῆς τῆς τελετῆς δέν μποροῦσε νά προβλέψη κανείς: Τίς 16 χιλιάδες στρατιωτῶν πού ἀπήγγειλαν ρυθμικά τήν μακρά ἀπάντηση τους στό χαιρετιστήριο κάλεσμα τοῦ στρατάρχη. Τό ἕνα τμῆμα πού παρήλαυνε μετά τό ἄλλο ἀλλάζοντας κατά διαστήματα γραμμή πορείας σέ ἄψογους σχηματισμούς. Τό βῆμα τῆς χήνας, τό ὁποῖο ξεσήκωσε ἡ Μεγάλη Αἰκατερίνη ἀπό τήν Πρωσσία τοῦ Μεγάλου Φρειδερίκου. Φάλαγγες ἁρμάτων μάχης τοῦ τύπου πού χρησιμοποιήθηκε τό 1941-1945 καί τῶν τελειοποιημένων σημερινῶν. Τίς τοτινές σημαῖες μέ τά σφυροδρέπανα καί τίς σημαῖες τῶν Τσάρων, οἱ ὁποῖες ἔχουν νεκραναστηθῆ. Σύγχρονοι διηπειρωτικοί πύραυλοι γιά τήν προστασία τῆς εἰρήνης ἀπό τήν ἐπιβουλή τῶν ἰμπεριαλιστῶν. Ἀτέλειωτες μπάντες καί συνεχής τυμπανοκρουσία. Πολέμαρχοι πού τούς βαραίνουν πολλά κιλά καί δυσκολεύονται νά παρελάσουν, παρακολουθοῦσαν καθιστοί φορῶντας τίς μεγάλες στολές τους μέ τό στῆθος κατάφορτο ἀπό παράσημα καί ξεσποῦσαν κάθε τόσο σέ χειροκροτήματα.

Γιά τούς μή καλά ἐνημερωμένους γιά τήν ἐξέλιξη τῶν ρωσικῶν θεμάτων ἐντύπωση ἔκανε, ὅτι οἱ ἐπίσημοι δέν ἦσαν τοποθετημένοι στά σκαλοπάτια τοῦ Ταφικοῦ Μνημείου τοῦ Λένιν - τό ὁποῖο φαίνεται ὅτι ἔχει ξυριστῆ - ἀλλά πάνω σέ μιά ἁπλῆ ἐξέδρα χωρίς στολίσματα.

Στήν αὐθόρμητη λαϊκή διαδήλωση, πού διαδέχθηκε, κατά τά συνηθισμένα, τήν παρέλαση, καί στήν ὁποίαν γιά πρώτη φορά μέ τούς ἄλλους διαδηλωτές βάδιζε καί ὁ Πούτιν, κρατοῦσαν ὅλοι πλακάτ μέ φωτογραφίες συγγενῶν τους πού σκοτώθηκαν ἤ ἔστω πολέμησαν στόν «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο». Φωτογραφίες τῶν πρωταγωνιστῶν του ὅπως ὁ Στάλιν καί ὁ Ζούκωφ ἀπουσίαζαν παντελῶς. Πορτραῖτα τοῦ Λένιν καί τοῦ Στάλιν κρατοῦσαν κάποιοι λίγοι παρείσακτοι στήν τελετή, προφανῶς ὀπαδοί τῆς κομμουνιστικῆς ἀντιπολίτευσης. Ἡ τηλεόραση δέν ἔδειξε ἄν συνελήφθησαν γιά παρενόχληση τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς.

Ὁ Πούτιν πιστεύει προφανῶς, ὅτι ἡ Ἁγία Ρωσία εἰς νέαν ἔκδοσιν, εἶναι δικό του ἀποκλειστικά τέκνο.

*

Ἀλλά ἄς ἀφήσουμε τόν πρόεδρο Πούτιν νά καμαρώνει τούς διηπειρωτικούς πυραύλους του, μέ τούς ὁποίους εὐελπιστεῖ, ὅτι ἡ γειτονική Οὐκρανία πού ἦταν παλαιά ἡ μεγάλη δύναμη τοῦ ρωσικοῦ χώρου, ὅταν ἡ Μοσχοβία ἦταν ἀσήμαντη, θά κατεβάση πάλι τό κεφάλι της. Καί ὅτι οἱ ξένοι πού πῆραν τό μέρος της θά ἄρουν τήν ὑποστήριξή τους. Ἀρκετοί ἄλλωστε ἀπό αὐτούς πού ἀπουσίασαν ἐπισήμως ἀπό τήν Κόκκινη Πλατεία, τήν ἑπόμενη ἡμέρα κατέθεσαν στεφάνια στούς τάφους τῶν πεσόντων δείχνοντας ὅτι δέν θέλουν τήν ὄξυνση.

Ἄς δοῦμε τήν ἑλληνική σχέση μέ τήν τελετή τῆς Κόκκινης Πλατείας. Ὅτι θά τήν παρουσίαζαν καί τά δικά μας τηλεοπτικά δίκτυα, ὅπως καί αὐτά ὅλου τοῦ ὑπόλοιπου κόσμου, ἦταν φυσικό, διότι τό θέαμα ἦταν συναρπαστικό καί φανερό τό διεθνές μήνυμα του. Τό κανάλι τῆς Βουλῆς, πού εἶναι ἕνα ἀπό τά τιμάρια πού ἔχει προσθέσει στό ἀξίωμά της ἡ κ. Κωνσταντοπούλου, συνέδεσε τό ζήτημα μέ τήν ἑλληνική ἐσωτερική πολιτική.

Ὁ τηλεοπτικός ἀνταποκριτής τοῦ καναλιοῦ στήν Μόσχα κ. Δημήτρης Λιάτσος ἀναμνήσθηκε μέ ἀγαλλίαση τῆς συμπαράστασης τῆς Ε.Σ.Σ.Δ. τήν ἡμέρα πού ὁ Μεταξᾶς εἶπε στόν φασισμό τό Ὄχι. (Καί ἡ ἐπιστολή τοῦ ἔγκλειστου ἀρχηγοῦ τοῦ ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, στίς 30 Ὀκτωβρίου, ὅτι ὑποστηρίζει ἀνεπιφύλακτα στόν πόλεμο τήν κυβέρνηση Μεταξᾶ, εἶναι ἕνα καλό ἐπιχείρημα. Μόνο πού ἡ Σοβιετική Ἕνωση μετά πολλούς μῆνες, ἀφοῦ τῆς εἶχε ἐπιτεθῆ ὁ Χίτλερ, ἐξέφρασε τήν ἔγκρισή της στήν ἐπιστολή τοῦ Ζαχαριάδη, ὁ ὁποῖος μέ προσωπική πρωτοβουλία εἶχε παραβῆ τήν γραμμή τῆς Κομιντέρν.) Στήν Ἑλλάδα πάντως δέν ἀκούσαμε ποτέ ἕναν καλό λόγο τοῦ Στάλιν στό ἑξάμηνο πού πολεμούσαμε τόν Μουσολίνι. Καί σέ κάθε νίκη τοῦ Χίτλερ κατά τῶν δυτικῶν δημοκρατιῶν, μέ τόν ὁποῖον ὁ Στάλιν εἶχε μοιραστῆ συντροφικά τήν Ἀνατολική Εὐρώπη, τοῦ ἔστελνε τά θερμά συγχαρητήριά του.

Ὁ κ. Λιάτσος δέν θυμήθηκε καί τά πιό πρόσφατα συμβάντα. Ὅτι μετά τόν πόλεμο ἀπό τόν ὁποῖο βγήκαμε ρημαγμένοι γιά τήν προσφορά μας στήν κοινή ὑπόθεση, ὁ Στάλιν στήριξε τήν ἀνταρσία τοῦ ΚΚΕ προκειμένου νά κάνει δῶρο τήν Μακεδονία στόν Τίτο. Καί ὅταν ὁ Τίτο ἀποστάτησε, χρηματοδοτοῦσε ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἐπί χρόνια τό ΚΚΕ, πού παρέμενε μέ τό ὅπλο παρά πόδα, γιά νά τό βοηθήση νά ἐγκαταστήση στήν Ἑλλάδα ἕνα καθεστώς τοῦ εἴδους πού κατέρριψε ὁ ρωσικός λαός στήν δεκαετία τοῦ 1980.

Στόν ἐνθουσιασμό του ὁ ἀπεσταλμένος τῆς κ. Κωνσταντοπούλου μᾶς εἶπε, ὅτι στήν παρέλαση στήν Μόσχα παιζόταν ἀπό λόγους διεθνοῦς ἀλληλεγγύης ὁ ὕμνος τοῦ ΕΑΜ. Τεντώσαμε τ’αὐτιά μας, γιατί δέν εἴχαμε ποτέ ἀκούσει ἕναν τέτοιον ὕμνο (τά τραγούδια τοῦ ΕΛΑΣ καί τῆς ΕΠΟΝ μᾶς ἦσαν γνωστά) ἀλλά τά λόγια του δέν συνόδευε ἦχος.

Ἐπέκρινε ἐμμέσως τήν ἑλληνική κυβέρνηση (ἔστω καί ἄν εἶναι αὐτή τοῦ Σύριζα) ὅτι δέν μετέσχε στήν ἑορτή τῆς Κόκκινης Πλατείας, εὐθυγραμμιζόμενη μέ τίς κυβερνήσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τοῦ ΝΑΤΟ, καί ἔτσι δέν πήραμε μέρος στήν γιορτή, στήν ὁποίαν ἐκπροσωπήθηκε τό 70% τῶν κατοίκων τοῦ πλανήτη μας. Εὐτυχῶς ἔδειξε ὁ φακός στίς πίσω θέσεις μεταξύ τῶν προσκεκλημένων τήν κ. Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία γιά τήν ἐπισημότητα τῆς περιστάσεως φοροῦσε κόκκινο παντελόνι.

Τό ζήτημα εἶναι, ὅτι ἐνῶ ἀνά τόν κόσμο ὁ κομμουνισμός ἀποτελεῖ θλιβερό παρελθόν (ἡ Β. Κορέα πού ἐξακολουθεῖ τύποις νά παραμένει κομμουνιστική, εἶναι στήν πραγματικότητα ἰδιοκτησία μιᾶς οἰκογένειας καί τῆς συμμορίας της) στήν Ἑλλάδα κάποιοι ἀγωνίζονται νά  μετατρέψουν τήν χώρα μας σέ σοβιετική «δημοκρατία».

Γράμμα 326: Ἡ δίκη τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς»

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 326
 

Ἀποτελεῖ κοινό συμφέρον τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νά τελειώση τό γρηγορότερο αὐτή ἡ δίκη μέ καταδικαστική ἀπόφαση τῆς ἡγεσίας της. Ὥστε νά ἀποδιαρθρωθῆ ἡ ἐγκληματική ὁμάδα, πού εἶναι μεταμφιεσμένη σέ κόμμα. Τό νά ὑπάρξη ψηφοδέλτιο τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς» σέ νέες ἐκλογές, θά ἀποτελοῦσε αἴσχος γιά τόν τόπο.

Ὁ Σύριζα ἔχει καί ἕνα ἰδιαίτερο λόγο γιά τήν καταδίκη Χρυσαυγιτῶν, πού δολοφόνησαν πανηγυρικά ἕναν δικό του. Οἱ Συριζαῖοι ὅμως συναγωνίζονται τούς Χρυσαυγῖτες στήν προσπάθεια γιά τήν καθυστέρηση τῆς δίκης. Ὅτι ἡ αἴθουσα τοῦ δικαστηρίου εἶναι μικρή, ὅτι δέν φτάνουν τά καθίσματα γιά τούς δημοσιογράφους, ὅτι εἶναι μακρυά ἀπό τό κέντρο τῆς Ἀθήνας κ.λπ κ.λπ. Καί ἔκαναν κάθε μέρα ἐπεισόδια στόν περίγυρο τοῦ δικαστηρίου.

Μήπως τούς ἐνδιαφέρει τό μπάχαλο περισσότερο ἀπό τήν πρόοδο τῆς δίκης;

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ: Ἡ Κριτική καί ἡ Πράξη

(“Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ.”/Τεῦχος 177/Ἀπρίλιος 2015)

 

Μιά τεράστια λαϊκή πλειοψηφία ἔχει συνειδητοποιήσει, ὅτι μέ τά κόμματα τῶν πολιτευτῶν ἡ χώρα δέν προχωρεῖ, ἀλλά κινδυνεύει νά διαλυθῆ. Σάν σύστημα θεσμῶν κράτους δικαίου, ἀλλά καί ἐδαφικά ἀκόμη διότι κομμάτια της ἐπιβουλεύονται λαίμαργοι γείτονες. Ἡ νωδή Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί οἱ ΗΠΑ μέ τήν ἀλλοπρόσαλλη ἐξωτερική πολιτική τους δέν πρόκειται νά μᾶς περισώσουν. Μποροῦμε νά σωθοῦμε μόνο μέ δική μας σκληρή προσπάθεια.

Δυστυχῶς ὅμως δέν διαθέτει ἡ χώρα μας τό ἀναγκαῖο πολιτικό σχῆμα πού θά παραμερίση τά κόμματα τῶν πολιτευτῶν, πού εἶναι ἀπορροφημένα στήν μάχη γιά τήν ἀπόκτηση ἤ τήν διατήρηση τῆς ἐξουσίας καί δέν ἐπιδίδονται στήν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων πού μᾶς ταλανίζουν. Κάθε ἡμέρα εἶναι χειρότερη ἀπό τήν προηγούμενη. Καί εἶναι ἰδιαίτερα ἀνησυχητικό, ὅτι στά δύο ἄκρα τοῦ πολιτικοῦ τόξου ἐλλοχεύουν ὁμάδες πού ἀπεργάζονται ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ὑπάρχει ὅμως καί μιά φωτισμένη μειονότητα, ἡ ὁποία διαθέτει μιά καθαρή εἰκόνα τῆς κατάστασης. Τά κείμενα πού κυκλοφοροῦν οἱ διάφορες ὁμάδες της περιέχουν μιά σωστή ἀνάλυση τῶν προβλημάτων τῆς χώρας. Ἡ κριτική πού ἀσκοῦν στό σύστημα τῶν πολιτευτῶν πού ἀδρανοῦν καί τῆς ὑπερδραστηριότητας τῶν ἄκρων, πού ἐπιδιώκουν τήν ἀνατίναξη τῆς δημοκρατίας εἶναι γερά θεμελιωμένη. Ἡ κριτική ἐργασία εἶναι φῶς σέ μιά ἐποχή σκοτεινιασμένη.

Ἀλλά ἡ μειονότητα αὐτή εἶναι πολυδιασπασμένη σέ ὁμάδες καί ὁμαδοῦλες πού καταγίνονται στήν ἀνάλυση, ἐνῶ ἀνάγκη εἶναι ἡ πράξη. Ἐνόσω περιορίζονται στήν θεωρία, ὅσο καλή καί ἄν εἶναι αὐτή δέν μποροῦν νά ἀλλάξουν τά πράγματα. Γιά νά ἐπιτευχθῆ αὐτό χρειάζεται πρωτίστως νά ἀποτελέσουν μίαν ἑνότητα. Τίς διαχώριζε ἄλλοτε ἡ σοσιαλιστική ἰδεολογία τῶν μέν καί ἡ ἀντίληψη τῶν δέ ὅτι μόνο μέ τήν καπιταλιστική ὀργάνωση τῆς παραγωγῆς ἐπιτυγχάνεται ἡ κάλυψη τῆς ἀνάγκης τῆς κοινωνίας σέ ἀγαθά καί ὑπηρεσίες. Τόν δυϊσμόν αὐτό ἔχουν ξεπεράσει ἡ πραγματικότητα. Δέν χωροῦν ρετσέτες, σέ κάθε περίπτωση χρειάζεται ἡ ἐπιλογή μεταξύ μιᾶς «δεξιᾶς» καί μιᾶς «ἀριστερῆς» λύσης βάσει τῶν συγκεκριμένων στοιχείων της.

Τά χρονικά περιθώρια στενεύουν. Ἐπείγει ἡ συγκρότηση ἑνός ἑνιαίου κόμματος πού θά γίνη πλειοψηφικό ρεῦμα γιά τήν ποθητή ἀλλαγή. Μόνη της καμμία ὁμάδα καί καμμία συντροφιά σέ ἕναν συναγωνισμό πολιτικῆς ὀρθότητας δέν μπορεῖ νά τό ἐπιτύχη.

Τό ἄρθρο αὐτό ἀπευθύνει εἰλικρινῆ καί πραγματική ἔκκληση – δέν εἶναι ρητορικό πυροτέχνημα – νά συνενώσουμε τίς προσπάθειές μας. Περιμένουμε ἀπαντήσεις.

Γράμμα 325: 9 Μαΐου 1945

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 325
 

Αὔριο κλείνουν 70 χρόνια ἀπό τό τέλος τοῦ β΄ παγκοσμίου πολέμου στήν Εὐρώπη. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ὁ χιτλεροφασιστικός στρατός κατέθεσε τά ὅπλα ἄνευ ὅρων στίς στρατιές τῶν Ρώσων, τῶν Ἀμερικανῶν καί τῶν Βρεττανῶν, πού εἶχαν αἱμορραγήσει γιά νά τόν γονατίσουν. Ἄν εἶναι νά διαλέξουμε στήν μνήμη ποιοῦ ἀπό τούς συμμάχους ἡγέτες ταιριάζει ὁ κότινος τῆς νίκης, αὐτός πρέπει νά δοθῆ στόν Τσῶρτσιλ. Διότι στριμωγμένος στό νησί του μέ τόν στρατό του διωγμένο ἀπό τό εὐρωπαϊκό ἔδαφος, παρέμεινε ἀκλόνητος καί μέ τήν πολιτική του δεξιοτεχνία ἔπλεξε τήν συμμαχία τῶν νικητῶν.

Ἀλλά ὅσο ἀποφασιστικῆς σημασίας καί ἄν ἦταν οἱ προσφορές καί οἱ θυσίες Ρώσων, Ἀμερικανῶν καί Ἄγγλων, δέν θά κέρδιζαν ποτέ τόν πόλεμο, ἄν στίς 28 Ὀκτωβρίου 1940 δέν λέγαμε ἐμεῖς τό Ὄχι. Κατανικήσαμε καί ἐξευτελίσαμε τόν Μουσολίνι καί ἀναγκάστηκε νά στείλη τόν στρατό του στήν Ἑλλάδα ὁ Χίτλερ γιά νά περισώση τό γόητρό τοῦ συμμάχου του καί νά μήν ἐγκατασταθῆ ἕνα ἀντιαξονικό μέτωπο στά νῶτα τῆς Γερμανίας. Μετά τήν μάχη τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ὅλες οἱ ἐπίλεκτες μονάδες πού εἶχε χρησιμοποιήσει ὁ Χίτλερ στήν βαλκανική ἐκστρατεία του εἶχαν διατηρήσει τήν μαχητική ἀξία τους, οὔτε οἱ στρατηγοί του μπόρεσαν νά τηρήσουν τό πρόγραμμα ὡς πρός τήν ἔναρξη τῆς ἐκστρατείας ἐναντίον τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Ξεκίνησαν μέ καθυστέρηση (στίς 22.6.1941) τήν ρωσική ἐκστρατεία καί δέν κατόρθωσαν νά κυριεύσουν τά ζωτικά κέντρα τοῦ ἐχθροῦ προτοῦ ἐνσκήψει ὁ ρωσικός χειμώνας καί ὁ Χίτλερ ἔχασε τόν πόλεμο.

Ἐάν ὁ Τσῶρτσιλ μέ ὅλο τόν προηγούμενο ἄγριο ἀντικομμουνισμό του, δέν ἔλεγε, ὅτι ἐναντίον τοῦ Χίτλερ θά συμμαχοῦσε καί μέ τό διάολο ἀκόμη καί δέν ἔστελνε στήν Ρωσία μήνυμα νά ἀντισταθῆ καί τήν ὑπόσχεση νά τήν βοηθήση, στό Κρεμλίνο δέν θά ἔκλειναν οἱ συζητήσεις νά δώσουν στόν Χίτλερ ὅ,τι γύρευε γιά νά τούς ἀφήση νά ἐπιζήσουν. Ἡ ἀντίσταση τῆς Ρωσίας ἐμψύχωσε τήν Ἀμερική σέ μιά ἀδιάλλακτη καί ταπεινωτική στάση της πρός τήν Ἰαπωνία, ἡ ὁποία ἀντέδρασε μέ τήν αἰφνιδιαστική ἐπίθεση στό Πέρλ Χάρμπορ στίς 7.12.41. Ἔτσι κατενίκησε ὁ Ροῦσβελτ τήν ἐπιθυμία τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ νά μήν μπῆ στό πόλεμο καί συμμάχησε μέ τήν Ἀγγλία καί τήν Ρωσία. Μπόρεσε ἔτσι νά ἀποσπάση καί τά κονδύλια γιά τήν κατασκευή τῆς ἀτομικῆς βόμβας.

Ὅτι ἦταν ἡ μικρή Ἑλλάς πού τόν ἔκανε νά χάση τόν πόλεμο, τό ἀνομολογοῦσε ὁ Χίτλερ τίς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς του (ἔχουν διασωθῆ τά ἡμερολόγια τῶν ἀνθρώπων τοῦ στενοῦ κύκλου του) κακίζοντας τήν ἐνέργειά του νά διασώση τό γόητρο τοῦ Μουσολίνι. Τήν συμβολή τῆς Ἑλλάδος στήν νίκη ἔχουν καταγράψει ὁ Λίντλ Χάρτ καί ἄλλοι μεγάλοι ἱστορικοί. Τό κρίσιμο φθινόπωρο τοῦ 1941 ἐξέφρασε τήν εὐγνωμοσύνη της γιά τό Ὄχι μας ἡ Σοβιετική Ἕνωση. Ὕστερα σκεπάστηκαν αὐτές οἱ μνῆμες, διότι ἡ εὐγνωμοσύνη στούς μικρούς δημιουργεῖ ἀνεπιθύμητες ὑποχρεώσεις.

Ἐμεῖς δέν πρέπει νά ξεχάσουμε ποτέ αὐτό τό Ὄχι, καί νά μεταλαμπαδεύσουμε στά παιδιά καί τά ἐγγόνια μας τήν ἐπίγνωση τῆς ἀξίας του.

Ἄς κυττάξουμε ὅμως τά σύγχρονα. Οἱ Γερμανοί μετά τόν πόλεμο συνειδητοποίησαν τό ἐγκληματικό λάθος τους καί δημιούργησαν μιά δημοκρατία πού λειτουργεῖ ὑποδειγματικά. Μέ τήν ἐργατικότητα καί τήν συστηματικότητα πού τούς διακρίνει, ξεπέρασαν τίς τιμωρίες πού τούς εἶχαν ἐπιβληθῆ γιά τά ἐγκλήματα τοῦ ναζιστικοῦ καθεστῶτος καί σήμερα ἔχουν γίνει πάλι ἡ πρώτη δύναμη τῆς Εὐρώπης.

Ἐμεῖς ἀπό τόν πόλεμο δέν βγήκαμε σοφώτεροι, ἀλλά διχασμένοι ὅσο ποτέ ἄλλοτε. Καί οἱ παρενέργειες τοῦ διχασμοῦ προκάλεσαν μιά ἄστατη πολιτική ζωή, τῆς ὁποίας ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ πολυδιάστατη κρίση, τήν ὁποία βιώνουμε.

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΣΛΑΒΗΣ: Το bullying και πώς να το… συνηθίσετε!

("Εφημερίδα του Κ.Σ.Μ."/τεύχος 177/Απρίλιος 2015)

 

Δεν επιδέχεται αμφιβολία ότι το δράμα του – όπως όλα δείχνουν – αυτόχειρα κρητικού φοιτητή συγκίνησε εξαιρετικά την κοινή γνώμη. Σ’αυτό συνετέλεσε και το ιδιαίτερα μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε ωσότου λυθεί το μυστήριο της εξαφάνισής του και πρόσφερε την ευχέρεια στα ντόπια μέσα ενημέρωσης να προβάλλουν αδιάλειπτα για βδομάδες ένα θέμα με έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Άλλο που δεν ήθελαν.

Αυτά, όμως, έκαναν τη δουλειά τους και την έκαναν καλά στο βαθμό που κριτήριο έχουν την αναγνωσιμότητα/ακροαματικότητα/τηλεθέαση και όχι την ψύχραιμη πληροφόρηση και την προσφορά πολιτισμού υψηλού επιπέδου. Γιατί αν είχαν πιο ορθολογικά και υγιή κριτήρια, αντί να ποντάρουν στο συναισθηματικό στοιχείο, θα είχαν παραμερίσει τον αβαθή καταγγελτικό λόγο και θα είχαν αναδείξει τις συνθήκες που ευνοούν την εκδήλωση κρουσμάτων bullying, δηλαδή εκφοβισμού και άσκησης ψυχοσωματικής βίας σε κυρίως ευάλωτα άτομα. Δεν το τόλμησαν, όμως, γιατί, αν το επιχειρούσαν, θα δυσαρεστούσαν ένα μεγάλο μέρος του κοινού τους, το οποίο θα ανακάλυπτε ότι επιδίδεται ασύστολα σε μορφές bullying και, ως εκ τούτου, συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των συνθηκών που το εκτρέφουν. Το αν αυτές οι μορφές είναι πιο ήπιες δεν έχει και πολύ σημασία!

Ένα άλλο σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης, ακόμα και ως θύμα πλύσης εγκεφάλου, έχει εθισθεί να ανέχεται, αν όχι να επικροτεί, την επικράτηση με άσκηση διαφόρων μορφών βίας. Μερικές, μάλιστα, από αυτές έχουν θεωρηθεί ως θεμιτές και αναπόφευκτες χάρη στις άοκνες προσπάθειες της κυρίαρχης (αναρχο)αριστερής προπαγάνδας. Αλλά και της ατιμωρησίας ή επίσημης επιβράβευσης των δραστών από μία ψοφοδεή ή συνένοχη εξουσία.

Γιατί μορφή bullying ήταν το ξεγύμνωμα λεωφορειούχων από μαινόμενους συνδικαλιστές, οι οποίοι επιβραβεύτηκαν με την αθώωσή τους, την εκπλήρωση των αιτημάτων τους και τον (από κυβέρνηση) διορισμό τους σε δημόσιες θέσεις.

Όπως και η απειλή των αναρχικών που είχαν καταλάβει πρυτανεία πανεπιστημίου ότι θα ξυλοφορτώναν τους καθηγητές, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί απαιτώντας το άνοιγμά της και αναγκάσθηκαν να αποχωρήσουν χωρίς να επέμβει η εξουδετερωμένη από κυβερνητική ατολμία ή συνέργια με τους δράστες αστυνομία.

Ή ο εγκλεισμός (π.χ. με το “χτίσιμο” της πόρτας) πανεπιστημιακών, των οποίων οι θέσεις δεν είναι αρεστές στην φοιτητική παραεξουσία των πανεπιστημίων.

Αλλά και η χειροδικία κατά ατόμων με διαφορετικές κοινωνικο-πολιτικές απόψεις, όπως το ξυλοκόπημα καθηγητή πανεπιστημίου, το γρονθοκόπημα υπουργών, το με άγριες διαθέσεις κυνήγι δημάρχου κ.ά., με πλήρη ασυδοσία, εξαιτίας της αδυναμίας ή δειλίας της αστυνομίας να εντοπίσει και να συλλάβει τους δράστες.

Το ίδιο και οι “με το έτσι θέλω” εισβολές (φοιτητο- ή εργατο-)πατέρων σε συνεδριάσεις πανεπιστημιακών οργάνων, συμβουλίων δημοσίων οργανισμών κ.λπ. με στόχο την επιβολή της επιλογής των εισβολέων.

Καθώς και η δολοφονική δραστηριότητα των ακροαριστερών τρομοκρατικών οργανώσεων με θύματα δημοκρατικούς πολίτες, τις οποίες καλόπιαναν για χρόνια διάφορα μέσα (δήθεν) ενημέρωσης.

Δεν εξαιρείται βεβαίως ούτε η οργάνωση αντι-συγκεντρώσεων για να πτοηθούν διαδηλωτές, των οποίων τα αιτήματα δεν συνάδουν με κυβερνητικές ιδεοληψίες.

Ούτε η “φυλάκιση” ελεγκτών δημοσίων υπηρεσιών για να μην διαπιστωθούν “κοπάνες” και άλλα ανομήματα του προσωπικού.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις είναι καθημερινές μορφές ψυχοσωματικής βίας και εκφοβισμού με στόχο την καταπτόηση των θυμάτων και την ολοκληρωτική υποταγή τους στους θύτες, δηλαδή bullying πατεντάτο!

Το κοινωνικό bullying, βέβαια, δεν περιορίζεται σε εκδηλώσεις με πολιτική χροιά, παρά την ιδιαιτερότητά τους. Η τελευταία οφείλεται αφενός μεν στην σχεδόν μονοπώληση της άσκησής του σήμερα από οργανωμένες ομάδες συγκεκριμένου πολιτικού προσανατολισμού και, σε ορισμένες περιπτώσεις τελευταία, στην ενθάρρυνσή του από την κρατική εξουσία, αφετέρου δε στον διαποτισμό της κοινωνίας με πνεύμα ανοχής απέναντι στους θύτες.

Το κοινωνικό bullying, λοιπόν, θριαμβεύει σχεδόν παντού και πάντοτε σε βάρος τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο των πιο υγιών ομάδων, χάρις στην υπέρμετρη ανοχή και στην μοιρολατρία του κοινωνικού σώματος ή στην ενδόμυχη αποδοχή του. Για παράδειγμα, στα γήπεδα οι “χούλιγκανς” έχουν εκδιώξει τους αγνούς φιλάθλους, στον δρόμο οι “τραμπούκοι της ασφάλτου” καταπατούν βάναυσα τα δικαιώματα των νομοταγών οδηγών (τους οποίους, επιπλέον, βρίζουν και απειλούν “άμα λάχει”), στις ουρές οι “επιτήδειοι” πάντα βρίσκουν τον τρόπο να βρεθούν από έσχατοι πρώτοι, στις γειτονιές κανείς δεν τολμά – γνωρίζοντας ότι δεν θα πρόκειται να βρει το δίκιο του – να τα βάλει με τον ξεδιάντροπο θορυβοποιό, στους πεζόδρομους και στα πεζοδρόμια οι “καμικάζι” εκδιώκουν τους πεζούς, το παραεμπόριο ανθεί ανενόχλητο μπρος στις πόρτες του νόμιμου εμπορίου, μικρά ασκέρια διαδηλωτών κρατάνε σε ομηρία ολόκληρες πόλεις έτσι και αποφασίσουν να περιφερθούν στο κέντρο τους (παίζοντας με το νευρικό σύστημα εκείνων που έχουν ακινητοποιηθεί εξαιτίας τους), πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι συμπεριφέρονται ξετσίπωτα σαν σατράπηδες στο υποτακτικό κοινό και… δεν συμμαζεύεται.

Τα δε όργανα που υποτίθεται έχουν ως αποστολή την επιβολή της τάξης και την προστασία των αδυνάμων “σφυρίζουν αδιάφορα” είτε επειδή φοβούνται ότι αν επιδείξουν την δέουσα αυστηρότητα ενδέχεται να βρουν τον μπελά τους, είτε γιατί η ίδια η πολιτεία τα έχει εξουδετερώσει, επιβάλλοντας την αποδοχή της επικράτησης των πιο ζόρικων στοιχείων της κοινωνίας για να μην σπαταλά πολιτικό κόστος με την αντιμετώπισή τους.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και με την ανηλεή προπαγάνδα υπέρ των “δικαιωμάτων” των διαφόρων καταπιεστών της έχει επέλθει ο μιθριδατισμός της κοινωνίας σε συμπεριφορές αυτού του είδους που δεν της επιτρέπει να αντιληφθεί τον κατήφορο, στον οποίο οδηγείται, και να αντιδράσει. Αντίθετα, αντιμετωπίζει ως “γραφικές” ή και σκοταδιστικές τις ελάχιστες εστίες αντίστασης στον εκτραχηλισμό της. Έτσι, η κάθε τυραννική προσωπικότητα νιώθει ότι το πεδίο είναι ελεύθερο για να δράσει και ο χαμηλών τόνων πολίτης υφίσταται το καθημερινό bullying των.

Σε μία, λοιπόν, χώρα, όπου «νόμος είναι το “γ… και δέρνω” των κάθε λογής μπαχαλάκηδων, νταήδων και τραμπούκων», δεν πρέπει να εκπλήσσει το ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν “καταχτημένο δικαίωμα” την επιβολή με τον εξευτελισμό της προσωπικότητας του άλλου ούτε η διάδοση της ψυχοσωματικής καταπίεσης ευαίσθητων ατόμων νεαρής ηλικίας σε σχολές όλων των βαθμίδων. Ιδιαίτερα όταν το “καλό παράδειγμα” το δίνουν κατά κύριο λόγο εδώ και δεκαετίες τα “στρατά” του τμήματος του πολιτικού φάσματος που βαυκαλίζεται ότι προσωποποιεί/εκπροσωπεί τον αγνό, άδολο και καλοκάγαθο λαό!

Μέσα σε αυτό το κλίμα, μάλιστα, δεν εκπλήσσει ούτε η πολύχρονη καθυστέρηση στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των εγκληματιών της ακροδεξιάς, ούτε οι κατά καιρούς υπερβολές, αυθαιρεσίες ή εκτροπές των αστυνομικών οργάνων.

Γράμμα 324: Ἡ διαπραγμάτευση

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 324
 

Κάθε ἡμέρα πού καθυστερεῖ ἡ σύναψη τῆς Ἐνδιάμεσης Συμφωνίας μᾶς στοιχίζει. Διότι συνεχίζεται ἡ ἀβεβαιότητα γιά τό ἐάν τό Δημόσιο θά μπορέση νά πληρώση καί αὐτήν τήν φορά μισθούς καί συντάξεις, αὐξάνει ἡ ἀνάληψη καταθέσεων ἀπό τίς τράπεζες πού τίς ἀπειλεῖ μέ χρεωκοπία, μεγαλώνει ἡ ἀνασφάλεια τοῦ συνόλου τῆς οἰκονομίας.

Στά βάσανά μας προσετέθη ἤδη καί διχογνωμία μεταξύ τοῦ ΔΝΤ καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς γιά τό ποιές συγκαταβάσεις ἐκ μέρους τους στίς ἑλληνικές διεκδικήσεις θά πραγματοποιήσουν καί ποιές ὄχι. Φαίνεται εὐτυχῶς ὅτι ὁ καλός φίλος τῆς χώρας μας κ. Ζάν-Κλώντ Γιοῦνκερ, ὁ πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς, θά ἐπιτύχη τήν ὑπέρβαση τῶν διαφορετικῶν ἀντιλήψεων τῆς Τρόϊκας.

Τό ζήτημα πού παραμένει εἶναι ἡ ἑλληνική κυβέρνηση νά ἀποκτήση ἑνότητα στάσης ἔναντι τῶν Θεσμῶν, διότι μέ τήν Ἐνδιάμεση Συμφωνία δέν τελειώνει ἡ ὑπόθεση.

Ὅταν πηγαίνει σέ ἕναν ἀπό τούς Θεσμούς ἐκπρόσωπος τῆς χώρας μας καί τηρεῖ μιά γραμμή, ἀντίθετη ἀπό ἐκείνην πού ἔχει ἀκολουθήσει στήν συνεδρίαση ἄλλου Θεσμοῦ ὁ ἕλλην ἀπεσταλμένος, ὅταν σέ ἑπόμενη συνεδρίαση τοῦ πρώτου Θεσμοῦ ἄλλος εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος μας, ὅταν στίς δηλώσεις τους ἀλληλοδιαψεύδονται οἱ ὑπουργοί καί ὁ κ. Τσίπρας γιά νά καθησυχάση τόν ἑλληνικό λαό τοῦ παρουσιάζει ἐπιτεύγματα κατά δανειστῶν/χρηματοδοτῶν μας, πού τούς κάνουν νά ἀναπηδοῦν, ἡ διαπραγματευτική δύναμη μας γίνεται διάτρητη καί ἀναποτελεσματική. Τελικά εἶναι ἡ ρευστότητα τῆς ἑλληνικῆς στάσης πού προκαλεῖ τίς διχοστασίες τῆς ἄλλης πλευρᾶς.

Α.Δ.: Ποῦ πάει ὁ τόπος;

(“Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ.”/Τεῦχος 177/Ἀπρίλιος 2015)

 

Τήν ὥρα πού ἡ κυβέρνηση πασχίζει νά πάρη λεφτά ἀπό τό «Γκρούπ τῶν Βρυξελλῶν», κλιμάκιό της ὑπό τόν πρωθυπουργό μέ τόν ἀντιευρωπαϊστή ὑπουργό Λαφαζάνη πῆγε στήν Μόσχα, πού βρίσκεται σέ ἐμπόλεμη κατάσταση μέ τήν Οὐκρανία, τήν ὁποία ἡ Ε.Ε. ἀγωνίζεται νά περισώση. Ἡ Ἑλλάς ἔγινε ὕποπτη πώς ἐπιδιώκει νά ἀποστατήση ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση.

Ὁ τσάρος τῆς οἰκονομίας Μπαρουφάκης δήλωσε στήν Ν. Ὑόρκη, ὅτι δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν τά λεφτά τῆς Τρόϊκας, ἀλλά ἡ ἀνάκτηση τῆς ἐθνικῆς μας ἀξιοπρέπειας. Τί φυσικώτερο ἀπό τό νά ἀπαντήσουν οἱ Εὐρωπαῖοι: ἀναγνωρίζουμε πώς εἶσθε ἀξιοπρεπεῖς καί κρατοῦμε τά λεφτά μας.

Διακηρύσσει ἡ κυβέρνηση, ὅτι εἶναι ἀμετάκλητη ἡ πρόθεση μας νά παραμείνουμε στήν Ε.Ε. (καί μέ σκοπό νά τήν ἀλλάξουμε συνεργαζόμενοι μέ τό Ποντέμος καί ἄλλα ἀντιευρωπαϊκά κόμματα), ἀλλά ἕνας ὑπουργός δηλώνει, ὅτι ἄν δέν κλείση ἡ Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή τήν συμφωνία πού ἐπιδιώκουμε, θά ἀνοίξη ἡ Ἑλλάς τίς πόρτες της στούς λαθρομετανάστες γιά νά κατακλύσουν τήν Εὐρώπη.

 

Κραυγαλέες ἀντιφάσεις

Ὁ ἀναπηρωτής ὑπουργός Πανούσης εἶχε πῆ, ὅτι ἀντί γιά τήν σύγκρουση, θά κάνει διάλογο μέ τούς μασκοφόρους, πού θά τούς πείση νά ἐγκαταλείψουν τήν τρομοκρατία. Μετέγνωσε κατόπιν καί δήλωσε, ὅτι οἱ τρομοκράτες θά ἀντιμετωπιστοῦν δυναμικά.

Ἡ κυβέρνηση δέν υἱοθέτησε τήν ἄποψή του, οἱ μασκοφόροι συνέχισαν νά σπάζουν καί νά λεηλατοῦν τά μαγαζιά, νά βάζουν φωτιά στούς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων, σέ λεωφορεῖα καί σέ σπίτια, νά πετοῦν βόμβες μολότωφ στίς διμοιρίες τῶν ἀστυνομικῶν, πού εἶχαν τήν διαταγή νά τούς παρακολουθοῦν διακριτικά ἐξ ἀποστάσεως.

Βρέθηκε ἡ λύση: νά ἀποσυρθοῦν ἀπό τά Ἐξάρχεια οἱ κάδοι τῶν ἀπορριμμάτων καί τό ἀπόσπασμα τῶν ἀστυνομικῶν. Δέν μένει γιά τήν διάσωση τῶν κατοίκων τῆς γειτονιᾶς, ἄλλο παρά νά μετακομίσουν καί ἐκεῖνοι ἀλλοῦ. Ἐπανῆλθε ὁ Πανούσης μέ συνέντευξή του στήν Real News στήν ἄποψη του, ὅτι ἡ τρομοκρατία πρέπει νά ἀντιμετωπιστῆ δυναμικά καί ἄν δέν συμφωνεῖ σ’αὐτό ἡ κυβέρνηση θά παραιτηθῆ. Ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Σακελλαρίδης τοῦ ἀπήντησε, ὅτι ὁ δρόμος εἶναι ἀνοιχτός. Καί ὁ Πανούσης δέν ἐπέμεινε.

Ἡ κυβέρνηση θέλει νά καταργήση τήν λιτότητα, προσθέτει ὅμως καινούργιους φόρους.

Δηλώνει πώς θέλουμε νά πραμείνουμε στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἀλλά συγχρόνως τήν ἀπειλεῖ πώς ἐάν δέν ἐπιτευχθῆ ὁ ἔντιμος συμβιβασμός πού ἐπιδιώκουμε, θά κάνουμε ἐκλογές ἤ δημοψήφισμα. Προφανῶς προκειμένου νά ἀποχωρήσουμε ἀπό τήν Ε.Ε.

 

Ἡ διάλυση τῆς παιδείας

Τό κεντρικό κτίριο τοῦ Πανεπιστημίου ἔμεινε 19 ἡμέρες ὑπό κατάληψιν. Ὁ πρύτανης διαμαρτύρεται καί ζητᾶ νά ἐπέμβη ἡ Ἀστυνομία. Ὁ εἰσαγγελέας τήν διατάσσει νά ἀποβάλη τούς καταληψίες. Ἡ Ἀστυνομία δέν συμμορφώνεται στήν διαταγή του, διότι ἔχει λάβει ἀπό τήν κυβέρνηση ἀντίθετες ἐντολές.

Ἀπό τήν Νομική Σχολή ἀποχώρησαν μέ τήν ἡσυχία τους οἱ καταληψίες καί συνοδευόμενοι ἀπό ἀπόσταση καί διακριτικά ἀπό τήν Ἀστυνομία βάδισαν στά πολυπαθῆ Ἐξάρχεια γιά νά λάβουν μέρος στίς ἐκεῖ ἀντιεξουσιαστικές ἐκδηλώσεις.

Κατάληψη ἔγινε καί τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὡς ἐκδήλωση ἀλληλεγγύης μέ τούς φυλακισμένους πού κάνουν ἀπεργία πείνας, διότι κρατοῦνται ἀκόμη στίς φυλακές, ἐνῶ ἔχει κατατεθῆ τό νομοσχέδιο γιά τήν ἀπελευθέρωσή τους.

Τό κῦμα τῶν καταλήψεων καί τῶν δυναμικῶν ἐκδηλώσεων τῶν μαθητῶν τῶν Λυκείων καί τῶν Γυμνασίων ἐξαπλώνεται σέ ὅλη τήν χώρα.

 

Ἀποκρατικοποιήσεις καί πρόσκληση ἐπενδυτῶν

Ὁ ὑπουργός Ἐπικρατείας Φλαμπουράρης εἶναι πολέμιος τῆς ἰδιωτικοποίησης ἐπιχειρήσεων πού ἀνήκουν στό κράτος, στούς ΟΤΑ καί στούς ἄλλους δημόσιους ὀργανισμούς, κατά τό δόγμα πού εἶχε ἀναπτυχθῆ στίς χῶρες τοῦ Παραπετάσματος, πώς ὁ,τιδήποτε κρατικοποιηθῆ, καί ἄν ἔγινε κατά λάθος, δέν ἐπιστρέφεται στούς ἰδιῶτες.

Ἐπειδή ὅμως τό ¨γκρούπ τῶν Βρυξελλῶν¨ ἐπιμένει πώς πρέπει νά γίνουν ἀποκρατικοποιήσεις, ὥστε τό προϊόν τῆς πώλησης τους νά χρησιμοποιηθῆ γιά τήν μείωση τοῦ ἐξωτερικοῦ χρέους μας, ὁ Φλαμπουράρης καλεῖ ξένους ἐπενδυτές νά ἀγοράσουν τά ἐκποιούμενα, ἀλλά τήν πλειοψηφία τῶν μετοχῶν καί τήν ἐπίβλεψη θά ἔχει τό κράτος.

Ποιός ξένος θά ἐπενδύση τά λεφτά του σέ μιά τέτοια ἐπιχείρηση;

 

Τό κάζο Κωσταντοπούλου

Ἡ πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἔχει δικό της κυβερνητικό πρόγραμμα. Γι’αὐτό ἀναγγέλοντας στόν νέο Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας τήν ἐκλογή του, τοῦ ἔδωσε μιά σειρά συμβουλῶν γιά τό πῶς πρέπει νά ἀσκήση τό λειτούργημά του.

Ἔθεσε ζήτημα ἐπανάληψης τῆς ψηφοφορίας ὅλων τῶν νόμων πού πέρασε ἡ Βουλή μέ τήν ἀπουσία τῶν φυλακισμένων Χρυσαυγιτῶν βουλευτῶν.

Ἔφτιαξε δική της ἐπιτροπή γιά τήν διεκδίκηση τῶν πολεμικῶν ἀποζημιώσεων ἀπό τήν Γερμανία. Καί μιάν ἄλλη ἐπιτροπή ἀπό ξένους ¨εἰδήμονες¨ στούς ὁποίους ἀπευθυνόταν στά ἀγγλικά γιά τόν Ἔλεγχο καί τήν Διαγραφή τοῦ χρέους μας πρός τήν Τρόϊκα. Στήν σχετική συνεδρίαση στήν Βουλή δέν προσκάλεσε τήν Ἀντιπολίτευση, ἀλλά τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας.

Τελευταῖα εἶπε, ὅτι οἱ μπαχαλάκηδες πού κατέλαβαν τό προαύλιο τῆς Βουλῆς, ἔκαναν μιά ἁπλή ἐκδήλωση διαμαρτυρίας, τήν ὁποίαν ἔχει δικαίωμα νά κάνη κάθε πολίτης. Ὅταν λέρωσαν μέ σπραίϋ οἱ γνωστοί κουκουλοφόροι τό μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη, χωρίς νά ἔχει τήν ἄδεια ἡ Ἀστυνομία νά τούς ἐμποδίση, ἀπεφάνθη ὅτι πρόκειται περί προβοκάτσιας τῶν ἀκροδεξιῶν πού ἔγινε μέ τήν συνεργία τῆς Ἀστυνομίας .

 

Ἡ ἀριστερή ἀντιπολίτευση

Ἡ βασική ἀδυναμία τῆς ἀριστερῆς κυβέρνησης εἶναι ἡ ἀριστερή ἀντιπολίτευσή της. Δέν νοοῦνται ἐδῶ οἱ ἀκροαριστεροί πού εἶναι ἐκτός τῆς κυβέρνησης, ἀλλά ἡ ἀριστερά πτέρυγα τοῦ Σύριζα πού ἀντιπολιτεύεται τήν κυβέρνηση.

α.δ.