ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΣΛΑΒΗΣ: Νεουργίας αναγκαιότης

("Νέα Αγχίαλος"/τεύχος 81/Οκτώβριος – Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2013)

 

«Αν είχες δει την ταινία του χίλια εννιακόσια τόσο θα καταλάβαινες τη διαφορά!», «Αυτό είναι έργο. Τύφλα να’χει η εκδοχή της δεκαετίας του πενήντα που μας πλασάρανε για αριστούργημα.», «Πάλι φεσωθήκαμε. Εγώ είχα δει το ανέβασμα του ίδιου έργου σε σκηνοθεσία του δείνα και με διανομή που δεν βρίσκεις σήμερα.», «Και που να’κουγες το ίδιο κομμάτι με τον τάδε, πού’χα ακούσει φοιτητής ακόμα.», «Είχες δει και συ εκείνη την παράσταση; Μην μου πεις, φτωχός συγγενής της σημερινής.»…

Στατιστικά θα είναι ελάχιστοι αυτοί που δεν έχουν ακούσει κάποια παρόμοια κρίση στο διάλειμμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, στο φουαγιέ ενός θεάτρου ή σε κάποιο μπαράκι μετά από μία συναυλία. Δεν υπάρχει περίπτωση να γυριστεί ταινία με το ίδιο θέμα με κάποια άλλη που μετρά μερικές δεκαετίες ζωής (κάτι που συμβαίνει όλο και πιο συχνά όσο περνάνε τα χρόνια), να ανέβει μια θεατρική παράσταση έργου που έχει ξαναπαιχτεί (κάτι αναπόφευκτο ιδιαίτερα για έργα του κλασικού ρεπερτορίου) ή να παιχτεί μια μουσική σύνθεση από σύγχρονους ερμηνευτές (κάτι μοιραίο εξαιτίας του περιορισμένου αριθμού των δημοφιλών μελωδιών) και να μην αποτελέσει αντικείμενο σύγκρισης με τις προηγούμενες εκδοχές της. Εκείνο που εντυπωσιάζει, μάλιστα, είναι το ότι οι θετικές απόψεις υπέρ της νέας ή μιας παλιάς εκδοχής δεν μπαίνουν στο κλασικό καλούπι του ηλικιακού διαχωρισμού, στο πλαίσιο του οποίου και εφόσον η παλιά εκδοχή είναι προσιτή και στις νεότερες γενιές τίποτε δεν αποκλείει το να προτιμηθεί από έναν νεαρής ηλικίας φιλότεχνο. Αντίστοιχα, δεν είναι απίθανο να επιλέξουν τη νέα πολλοί προχωρημένης ηλικίας, κι ας μην έχουν φυλλορροήσει οι αναμνήσεις τους.

Το θέμα, βέβαια, δεν είναι αυτή καθ’εαυτήν η σύγκριση, αλλά το πρόβλημα που συνεπάγεται, δηλαδή κατά πόσον είναι σκόπιμη η νέα παραγωγή όσο είναι προσβάσιμη η παλιότερη. Και το ερώτημα δεν περιορίζεται μόνο σε εκτελέσεις έργων, όπως κάποιος θα νόμιζε εύλογα. Καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα προϊόντων του πνεύματος και της τέχνης. Φυσικά από τον προβληματισμό εξαιρούνται αυτά των οποίων η αξία είναι ενσωματωμένη στην αρχική τους μορφή. Ένας ζωγραφικός πίνακας ή ένα γλυπτό δεν συγκρίνεται με τις κόπιες του. Αυτές είναι χρήσιμες μόνο για να δίνουν μια ιδέα του αρχικού έργου, χωρίς τις συνέπειες της φθοράς του χρόνου ή της δράσης των βανδάλων… Ή, έστω, για να μπορούν να πάρουν μια γεύση του έργου όσοι δεν πρόκειται να μπορέσουν να απολαύσουν ποτέ τους το πρωτότυπο.

Στο πρωτότυπο βρίσκεται κτ’αναλογίαν και η γοητεία ενός γραπτού κειμένου. Η μεταφορά της αρχικής διατύπωσής του σε νεώτερη μορφή της γλώσσας έχει νόημα μόνον όταν η τελευταία δεν είναι πλέον κατανοητή, δηλαδή μετά την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος… Με την θλιβερή ελληνική εξαίρεση όπου οι ακρότητες της γλωσσικής μεταρρύθμισης οδήγησαν στην ανάγκη “μετάφρασης” έργων ηλικίας ολίγων δεκαετιών!

Με τα υπόλοιπα, όμως, τι γίνεται; Σε το χρειάζεται μία νέα σκηνοθεσία ενός θεατρικού ή κινηματογραφικού έργου, μια νέα μουσική επένδυση ή μια νέα σκηνογραφία μιας παράστασης, μια επιπλέον χορογραφία μιας μουσικής μπαλέτου, μια νέα διεύθυνση μιας μουσικής σύνθεσης, μια νέα μετάφραση ενός ξενόγλωσσου μυθιστορήματος, αλλά και μια νέα μουσειογραφία μιας ομάδας εκθεμάτων κ.λπ., όταν είναι διαθέσιμη, προσιτή και αναπαράξιμη (με αναβίωση, αντιγραφή, αναπαραγωγή, ανατύπωση, επανέκθεση κ.ά.) μία εγνωσμένης αξίας προγενέστερη εκδοχή τους;

Η πιο πρόχειρη και πεζή απάντηση είναι: «για να δουλέψουν και οι νέοι»! Μια δεύτερη, πιο κακεντρεχής και με πιο περιορισμένο πεδίο αναφοράς, είναι: «για να μην εισπράττουν πνευματικά δικαιώματα κάποιοι κληρονόμοι για κάτι για το οποίοι δεν έχουν κοπιάσει διόλου».

Αν, ωστόσο, παραμεριστούν οι απαντήσεις αυτού του είδους που προσιδιάζουν περισσότερο σε χαριτολογήματα, από μία πιο ενδελεχή προσέγγιση του θέματος θα προέκυπτε ότι δεν υφίσταται απάντηση με γενική εφαρμογή. Κάθε περίπτωση είναι ιδιάζουσα και, στην καλύτερη περίπτωση, επιδεκτική μιας ομαδοποίησης με άλλες παρεμφερείς. Ο βασικός διαχωρισμός πάντως αφορά το κατά πόσον πρόκειται για “ζωντανή” παραγωγή ή για “κονσέρβα”.

Για την πρώτη κατηγορία η απάντηση είναι κατά το μάλλον ή ήττον αυτονόητη: η νέα δημιουργία είναι αναπόφευκτη. Έτσι, για παράδειγμα, είναι ανέφικτο ένα πανομοιότυπο ανέβασμα μιας παράστασης (θεάτρου, όπερας, μπαλέτου, μιούζικαλ κ.λπ.) μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ακόμα δε και αν είναι εν ζωή όλοι οι συντελεστές της. Ο προγάστωρ πλέον πρωταγωνιστής του παρελθόντος και η τροφαντή συμπρωταγωνίστριά του δεν θα μπορούν να παίξουν τον “Ρωμαίο” και την “Ιουλιέττα” της νιότης τους, το πάλαι ποτέ “αηδόνι” δεν θα μπορεί να πιάσει τις νότες της μελωδίας με την οποία είχε σαγηνεύσει κάποτε το κοινό, οι χορευτές και οι χορεύτριες θα έχουν αναπόφευκτα βαρύνει κ.ο.κ. Ακόμα, λοιπόν, και σε αυτήν την περίπτωση η λύση θα συμπεριλαμβάνει αναδιανομή ρόλων, προσθαφαιρέσεις συντελεστών, προσαρμογή του ανεβάσματος στην νέα σύνθεση… Τουτέστιν, μια έστω και μερική δημιουργική παρέμβαση.

Αλλά ακόμα και σε περιπτώσεις που τα χρόνια που μεσολάβησαν δεν παίζουν φαινομενικά καθοριστικό ρόλο, η επανάληψη με “καρμπόν” είναι ανέφικτη. Ακόμα και ο ίδιος ο ερμηνευτής ή εκτελεστής δεν αποδίδει απόλυτα όμοια ένα έργο μια δεύτερη φορά. Με την πάροδο του χρόνου, άλλοτε μεν έχουν αλλοιωθεί τόσο τα φυσικά χαρακτηριστικά του όσο και ο τρόπος ερμηνείας ή εκτέλεσης, άλλοτε δε η καλλιτεχνική/πνευματική ωρίμαση του επιβάλλει την διαφορετική προσέγγιση του ρόλου ή του έργου. Ενίοτε, μάλιστα, η διαφοροποίηση επιβάλλεται από την επιθυμία αποφυγής της τυποποίησης.

Η κατάσταση περιπλέκεται όταν πρόκειται για έργα που μπορούν να προσφερθούν σε “κονσέρβα”, δηλαδή να αναπαραχθούν στην αρχική τους ακριβώς μορφή, όπως για μουσικά κομμάτια που κυκλοφορούν σε δίσκο (ή, πλέον, σε άυλη διαδικτυακή μορφή), για ταινίες που είναι προσιτές και αυτές σε δίσκο (ή, πλέον, σε επίσημους ή λαθραίους ιστότοπους), για βιβλία που κυκλοφορούν σε μετάφραση. Ποιος ο λόγος, σε αυτές τις περιπτώσεις, μιας νέας ηχογράφησης, ενός νέου γυρίσματος ή μιας νέας μετάφρασης, όταν το κοινό δεν έχει δυσκολία να προμηθευθεί (και να απολαύσει) με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την κλασική εκδοχή;

Η πρώτη αντίδραση θα ήταν ότι κάθε νέα απόπειρα είναι περιττή και καταδικασμένη. Ωστόσο, αν το καλοεξετάσει κανείς, θα δει ότι αυτή η αντίδραση έχει τα τρωτά της, γιατί, όπως αποδεικνύει η εμπειρία, το νέο μπορεί κάλλιστα να προσφέρει κάτι άξιο λόγου, αν όχι εφάμιλλο ή και καλύτερο από το μέχρι τότε κλασικό. Και κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα.

Πρόσθετα, ο κάθε παράγων ενός έργου έχει το δικαίωμα να προσφέρει την δική του άποψη μέσω της ερμηνείας του και να αναμετρηθεί με τα “ιερά τέρατα” του παρελθόντος, ακόμα και αν κινδυνεύει να γελοιοποιηθεί. Με αντάλλαγμα, βέβαια, να διδαχθεί από την αντιπαραβολή. Άλλωστε, είναι ο μόνος αρμόδιος για να επιλέξει αν θα πάρει ή όχι το ρίσκο. Αντίστροφα δε, το κοινό είναι το μόνο αρμόδιο για να επιλέξει ανάμεσα στις εκδοχές που του προσφέρονται. Αρκεί να του προσφέρονται όλες! Το νέο εμπλουτίζει την πολλαπλότητα, δηλαδή την συνύπαρξη περισσοτέρων επιλογών, η οποία προσφέρει το μέσο και το μέτρο, δηλαδή τις βάσεις, της αναγκαίας σύγκρισης, η οποία είναι απαραίτητη για να αποδειχθεί εάν εξακολουθεί να ισχύει η καταξίωση και η υπεροχή μιας παλιότερης εκδοχής (ερμηνείας, εκτέλεσης, απόδοσης κ.λπ.). Αρκεί, βέβαια, να μην αναιρείται η δυνατότητα της σύγκρισης, δηλαδή να μην “εξαφανίζεται” από την αγορά κάθε προηγούμενη εκδοχή για χάρη της οικονομικής επιτυχίας της νέας! Ή να μην επισκιάζεται (ή “θάβεται”) η πρωτότυπη εκδοχή για να μην κλονισθεί η κυριαρχία ορισμένων κυκλωμάτων σε μία αγορά, όπως συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες με τα, κατά κανόνα κατώτερα ποιοτικά, αμερικανικά “remake” ευρωπαϊκών (και όχι μόνον) ταινιών. Με την επισήμανση ότι η οικονομική πλευρά είναι μία ήσσων παράμετρος στην αναγκαιότητα διαφύλαξης (στο βαθμό που είναι εφικτή) των αριστουργημάτων (και όχι μόνον) του παρελθόντος και της παροχής της δυνατότητας στις νεότερες γενιές να έχουν πρόσβαση σε αυτές. Ο βασικός λόγος είναι η δυνατότητα που πρέπει να έχουν οι εκάστοτε νεότερες γενιές να έρχονται σε επαφή με τα διατηρήσιμα έργα της πνευματικής και καλλιτεχνικής παραγωγής των παλαιοτέρων και να επωφελούνται σε γνώση και εμπειρία από τον πνευματικό και αισθητικό πλούτο που κουβαλούν.

Υπάρχει, όμως, και ένας ακόμα γενικότερος λόγος που συνηγορεί στην ενθάρρυνση των νέων τολμητιών. Αυτοί είναι οι πλέον κατάλληλοι για να καλλιεργήσουν ευρύτερα στις νεότερες γενιές την αγάπη για τις τέχνες και τα γράμματα και, με αυτόν τον τρόπο, να τις φέρουν κοντά ακόμα και σε κλασικές μορφές τους, από τις οποίες νιώθουν αποξενωμένοι. Κι αν αποτύχουν; Ε, και αυτό είναι μέσα στο πρόγραμμα!

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ: Συσπείρωση

("Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/τεῦχος 169/Δεκέμβριος 2013)

Ἀποτελοῦν πιά τήν μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία αὐτοί πού ἔχουν συνειδητοποιήσει, ὅτι ἡ τάξη τῶν πολιτευτῶν πού κυβερνᾶ τήν χώρα δέν εἶναι εἰς θέσιν νά τήν βγάλει ἀπό τήν δεινή κρίση, στήν ὁποίαν τήν ὁδήγησε.

Ἡ τάξη τῶν πολιτευτῶν εἶναι ἐπικεντρωμένη στήν προσπάθεια τῆς κατάκτησης ἤ τῆς διατήρησης τῶν ἐξουσίας. Δέν ἀποκτᾶ μιά εὐρύτερη εἰκόνα τῶν προβλημάτων. Ἀλλά καί δέν διστάζει νά κάνει ἐν γνώσει της, στό παιγνίδι γιά τήν ἐξουσία, πράξεις πού βλάφτουν τό κοινό, τό ἐθνικό συμφέρον.

Ἀπό τήν πλειοψηφία πού θέλει τήν ἀνανέωση, μιά μερίδα δέν ἔχει τήν γενναιότητα νά ἀπαρνηθῆ τίς ρουσφετολογικές συνδέσεις της ἤ νά ἐγκαταλείψη τούς κομματικούς χώρους στούς ὁποίους ἔχει μεγαλώσει καί τούς αἰσθάνεται σάν εἶδος οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος. Πολλοί περισσότεροι ὅμως πιστεύουν στήν ἐπιτακτική ἀνάγκη τῆς δημιουργίας ἑνός καινούργιου κόμματος μέ τά χαρακτηριστικά τοῦ πατριωτισμοῦ, τῆς ἀνιδιοτέλειας καί τῆς ὀρθολογικῆς πολιτικῆς σκέψης.

Δέν διαθέτουμε, δυστυχῶς, στήν ἐποχή μας ἕναν Βενιζέλο, πού τό 1910 λειτούργησε σάν μαγνήτης καί φυσικός ἡγέτης ὅλων ἐκείνων πού ζητοῦσαν τήν ἀνόρθωση.

Στίς προσεχεῖς ἐκλογές, πού θά γίνουν σέ λίγους μῆνες, θά ἐπικρατήση ἡ ἐπαγγελία τῆς ἀλλαγῆς. Καί ἐκεῖνοι πού θέλουν νά μήν ἀλλάξη τίποτα, θά μεταμφιεσθοῦν σέ φλογερούς ὑπέρμαχους τῆς ἀλλαγῆς.

Ἄν αὐτοί πού τήν θέλουμε πραγματικά, κατεβοῦμε κατατμημένοι σέ ἕνα γαλαξία ὁμάδων καί οἱ ὁποῖες θά διαγωνίζονται μεταξύ τους γιά τό ποιά εἶναι ἡ πιό αὐθεντική, δέν θά πείσουμε καί ἡ προσπάθεια θά εἶναι καταδικασμένη. Χρειάζεται, λοιπόν, νά ἐπιταχύνουμε τίς ἐπαφές καί τίς συνεννοήσεις μαζί μας γιά νά ἄρουμε τίς μικροδιαφορές τῶν ἀντιλήψεων μας καί νά συγκροτήσουμε τό σχῆμα πού θά μπορεῖ νά φέρη εἰς πέρας τήν μεγάλη ἀλλαγή. Ὁ χρόνος πιέζει...

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ: Μαῦρος Καζαμίας

("Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/τεῦχος 169/Δεκέμβριος 2013)

Τό κλιμάκιο τῆς Τρόϊκας πού ἔρχεται ἀπό τίς Βρυξέλλες, προβλεπόταν νά μένει ἐδῶ μία ἑβδομάδα, συχνά παραμένει δύο, τήν φορά αὐτή πῆγε νά κλείση τρίτη. Ἡ συνεννόηση μαζί της ἔχει φθάσει σέ δύσκολο σημεῖο.

Οἱ Τροϊκανοί δέν ἐμπιστεύονται τά στοιχεῖα πού τούς δίνει ἡ κυβέρνηση καί ἰδίως τίς προβλέψεις της γιά ἐκεῖνα πού θά ἐπιτύχη στό μέλλον. Ἡ κυβέρνηση ἀγωνίζεται νά μήν ἐφαρμόση τίς νέες περικοπές τῶν δαπανῶν πού ἀξιώνουν οἱ Βρυξέλλες. Διότι πραγματικά ἡ δυνατότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νά ὑποβληθῆ σέ νέες οἰκονομικές θυσίες ἔχει ἐξαντληθῆ. Στό ἀδιέξοδο ἀπό τήν σύγκρουση Τρόϊκας καί Ἀθήνας εἶναι προβληματικό πῶς θά ὑπάρξη λύση.

Ἄν λειτουργοῦσε σωστά τό κράτος μας, τά ἀλλεπάλληλα Μνημόνια θά ἦταν περιττά. Θά παίρναμε τήν βοήθεια ἀπό τούς δανειστές μας καί θά διαχειριζόμαστε τήν χρησιμοποίηση της μόνοι μας, μαζί καί τήν κλιμακωτή καταβολή τῶν τοκοχρεωλυσίων. Δέν ἤμαστε σέ θέση νά τό κάνουμε, διότι ὁ κρατικός μηχανισμός λειτουργεῖ ἀναποτελεσματικά, τό κράτος ἀδυνατεῖ νά πραγματοποιήση τά ἔσοδα πού ἔχει προϋπολογίσει. Γι’αὐτό μέ ὅλες τίς ἀντίθετες ὑποσχέσεις τῆς κυβέρνησης, κάθε τόσο προσθέτει αὐτή καινούργιους φόρους καί περικόπτει τίς παροχές της. Οἱ αἰσιόδοξες προβλέψεις της γιά τήν ἀνάκαμψη πού θά πραγματοποιηθῆ τό ἑπόμενο ἔτος ἤ καί σέ λίγους μῆνες, διεψεύδονται τραγικά.
Τό φορολογικό σύστημα

Ἡ λέξη φορομπῆχτες, τήν ὁποία παλαιά ἐκσφενδόνιζαν οἱ ἀντιπολιτευόμενοι ἐναντίον τῆς ἑκάστοτε κυβέρνησης, ἐπανῆλθε δριμύτερη στήν ἐπικαιρότητα. Ἀκόμη καί ὁ φιλοκυβερνητικός τύπος ἔχει ἐξεγερθῆ γιά τά μέτρα μέ τά ὁποῖα ὁ κ. Στουρνάρας προσπαθεῖ νά καλύψη τό κενό στά ἔσοδα τοῦ κράτους.

Καθώς δέν ἀποδίδουν οἱ εἰσπραττόμενοι φόροι, προσθέτει συνεχῶς καινούργιους. Τίς προάλλες ἡ ¨Ἑστία¨ ἀνέφερε μιά σειρά ἀπό ἐξοργιστικούς φόρους (π.χ. στά παράθυρα καί τίς καμινάδες) πού ἔβαζαν οἱ μονάρχες τοῦ 17^ου καί τοῦ 18^ου αἰώνα στούς ὑπηκόους τους. Ἡ ἀγανάκτηση ἀπό αὐτούς τούς φόρους τροφοδότησε τό ρεῦμα τῶν ἐπαναστάσεων.

Τό φορολογικό σύστημά μας εἶναι χαοτικό. Ἔχουμε μιά ἀπειρία φόρων, πού συχνά ἐπικαλύπτονται καί οἱ φοροτέχνες σπάζουν τό κεφάλι τους τί τελικά ἰσχύει. Τί νά συμβουλέψουν τούς πελάτες τους. (Πελάτες τους ἔχει κάνει ἀναγκαστικά διά νόμου ὅλους τούς κατοίκους αὐτῆς τῆς χώρας ἡ κυβέρνηση.) Μπαίνουν φόροι καί ἀνακαλοῦνται πολύ γρήγορα. Γιά νά ἀντικατασταθοῦν μέ ἄλλους. Ἔτσι μᾶς ταλαιπωρεῖ τούς ντόπιους καί σταματᾶ τίς ἐπενδύσεις τῶν ξένων. Πόσοι ξένοι τολμοῦν νά βάλουν λεφτά σέ μία χώρα πού τό φορολογικό της σύστημα εἶναι δαιδαλῶδες, ἀλλά καί ὅπου ἐπιβάλλονται φορολογήσεις ἀναδρομικές;
Δημόσια τάξη

Ἡ ἐφετινή πορεία τῆς 17^ης Νοεμβρίου ἀπό τό Πολυτεχνεῖο στήν Ἀμερικανική Πρεσβεία ὑπῆρξε εὐτυχῶς εἰρηνική καί ἀναίμακτη. (Τό μέγεθος τῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων, πού εἶχαν προσέλθει γιά τήν περιφρούρηση τῆς τάξης, ἀποδείχθηκε ὑπερβολικό.) Μέ τήν μικρή ἐξαίρεση τῶν ἀντιεξουσιαστῶν, οἱ ὁποῖοι μετά τήν ἐξάντληση τοῦ δρομολογίου τῶν πορευθέντων ἔκαναν τά Ἐξάρχεια γιά μιά ἀκόμη φορά πεδίο μάχης.

Τήν εἰρηνικότητα τῆς πορείας πρός τήν πρεσβεία ὑπαγόρευσε ἡ κατάθλιψη ἀπό τά δεινά τωρινά προβλήματα. Τήν ἀνεργία, στήν ὁποίαν ἔχουμε καταλάβει τήν πρώτη θέση στήν Εὐρώπη μέ πρώτιστο θῦμα της τούς νέους. Τίς ἐπιχειρήσεις, οἱ ὁποῖες κλείνουν ἡ μία μετά τήν ἄλλη, κάνοντας τούς μικρομεσαίους νά μήν μποροῦν νά ἀντέξουν τό δημοσιονομικό βάρος.

Ὡς τώρα ὁ κοσμάκης ἔχει δείξει θαυμαστή ἐγκαρτέρηση. Περιορίζεται σέ καταλήψεις καί ἀπεργίες γιά συντεχνιακούς λόγους, κατανοητούς μέν, ἀλλά οἱ ὁποῖοι κάνουν βαθύτερη τήν κρίση. Ὅταν θά φτάση ὁ κόμπος στό χτένι, θά ξεσηκωθῆ. Οἱ ληστεῖες πού ἔχουν γίνει μέρος τῆς καθημερινότητας καί παραλύουν τήν δημόσια τάξη, δέν θά ἐπαρκοῦν νά γεμίσουν τά στομάχια πού ὑποφέρουν. Ὁ δρόμος ὁδηγεῖ πρός τήν λαϊκή ἐξέγερση.
Ξένη ἐπέμβαση

Ἡ φοβερή λέξη ἐμφύλιος πόλεμος ἔχει ἀρχίσει ἤδη νά ψιθυρίζεται. Ὁμάδες πολιτῶν θά ἐπιτεθοῦν στούς ἔχοντες καί κατέχοντες. Περιοχές πού δέν ἔχουν πληγῆ ἀπό τήν κρίση, ὅπως εἶναι αὐτές πού ἐξακολουθεῖ ἡ γεωργική παραγωγή τους νά ἐπιδοτεῖται ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί τά τουριστικά νησιά, πού ὀφελοῦνται ἀπό τήν πολιτική ἀναταραχή τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, θά ζητήσουν νά κατοχυρώσουν πολιτειακά τήν ἰδιαιτερότητα τους.

Τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι νά καταλήξουμε σέ ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο. Ὁπότε θά ἀρχήση ἡ ξένη ἐπέμβαση ἀπό αὐτούς πού ἔχουν συμφέρον ἀπό τόν διχασμό μας. Ἄλλος θά χρησιμοποιήσει τό πρόσχημα τῆς παροχῆς ἀνθρωπιστικῆς βοήθειας. Ἄλλος τήν προστασία τῶν ξένων ὑπηκόων καί τῶν ὁμογενῶν του. Ἄλλος τήν ἐπανόρθωση ἀδικιῶν εἰς βάρος του κατά τήν χάραξη τῆς συνοριακῆς γραμμῆς. Τό ΝΑΤΟ θά ἐπέμβει γιά νά διαφυλαχθοῦν οἱ βάσεις του ἀπό τήν εἴσοδο τῶν στασιαστῶν σ’αὐτές. Ἡ Τουρκία θά πῆ, ὅτι μιά καί κατέρρευσε ἡ ἑλληνική διοίκηση στήν Θράκη, εἶναι ἀναγκαῖο νά ἐκπληρωθῆ ἡ παρακαταθήκη πού τῆς κατέλιπε ὁ Κεμάλ νά τήν πάρη πάλι πίσω ὅποτε μπορέση.

Ἡ ἐποχή τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, πού ἐμπόδιζε τίς συνοριακές μεταβολές μέσα σέ κάθε μπλόκ ἔχει περάσει. Σήμερα πού ἔχουν ἐκλείψει αὐτά τά μπλόκ, ἡ διατήρηση τοῦ ἐθνικοῦ ἐδάφους κάθε χώρας σέ τελευταία ἀνάλυση εἶναι θέμα τῆς ἔνοπλης δύναμης πού διαθέτει. Καί τήν δική μας ἐξασθενίζουν ἡ οἰκονομική μας κατάσταση ἀλλά καί ἡ πίεση τῆς Τρόϊκας ἡ πολεμική βιομηχανία μας νά ἰδιωτικοποιηθῆ καί νά ἐμπορικοποιηθῆ παραμερίζοντας τήν κατασκευή ὁπλισμοῦ χάριν τῆς συγκομιδῆς κερδῶν ἀπό ὅποιο προϊόν τῆς παρέχει τά μεγαλύτερα.
Ἡ ἀποτροπή

Στήν φοβερή κατάσταση πού βρισκόμαστε, δέν μπορεῖ νά στρίψη τό τιμόνι ἡ τάξη τῶν πολιτευτῶν πού μᾶς κυβερνᾶ. Εἶναι ἐπικεντρωμένη στήν διατήρηση ἤ τήν ἀπόκτηση τῆς ἐξουσίας. Αὐτό τήν κάνει κοντόθωρη, γιατί βρίσκεται συνεχῶς σέ ἕναν προεκλογικό ἀγώνα.

Ὑπάρχει ὅμως διέξοδος γιά τόν ἑλληνικό λαό. Νά φέρη στήν ἐξουσία ἕνα Καινούργιο Κόμμα, στελεχωμένο ἀπό ἀνιδιοτελεῖς ἀνθρώπους, πού ἡ φιλοδοξία τους θά εἶναι νά σταθῆ ἡ πατρίδα γερά στά πόδια της γιά νά βάλη τά προβλήματα του σέ νέο ἀνορθωτικό δρόμο. Ἔτσι μόνο θά ἐπιτευχθῆ ἡ ἀποτροπή τοῦ κινδύνου τῆς διάλυσης τῆς χώρας.

Ἡ προσπάθεια αὐτή ἐμφανίζεται ἀνυπέρβλητα δύσκολη. Παρ’ὅλα ἀυτά δέν ὑπάρχει ἄλλη πού μπορεῖ νά ἀποφέρη τό ἐπιθυμητό ἀποτέλεσμα, τήν διάσωση τῆς Ἑλλάδας. Ἀξίζει ὅλοι ὅσοι τό συνειδητοποιοῦμε νά παλέψουμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις γι’αὐτήν τήν προσπάθεια. Ἡ ἐπιτυχία της θά διαψεύση σάν κακό ὄνειρο τόν Μαῦρο Καζαμία.

ΛΟΥΚΑΣ ΘΕΟΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ἡ μελλοντική ἰδιωτικοποίηση τῆς κοινωνικῆς ἀσφάλισης

("Ἐφημερίδα τοῦ Κ.Σ.Μ."/τεῦχος 169/Δεκέμβριος 2013)

Πράσινο φῶς γιά τήν σταδιακή μεταβίβαση τοῦ κοινωνικοασφαλιστικοῦ χώρου στήν ἰδιωτική ἐπιχείρηση, ἄναψε πρόσφατα ἡ κυβέρνηση μέ ὁρισμένα κορυφαῖα στελέχη της. Ὁ στόχος αὐτός τέθηκε ἀνοικτά σέ συνέδριο πού πραγματοποιήθηκε στά μέσα τοῦ Νοεμβρίου ἀπό τό Ἑλληνοαμερικανικό Ἐμπορικό Ἐπιμελητήριο. Τό θέμα ἦταν «Συνεργασία δημόσιου καί ἰδιωτικοῦ τομέα γιά προαγωγή τῆς ἀπασχόλησης καί τῆς ἀσφάλισης».

Μιλώντας σ’αὐτό ὁ Ὑπουργός Ἐργασίας ἐπιβεβαίωσε τήν πολιτική πού ἔχει ἤδη χαραχθεῖ πρίν ἀπό τήν σημερινή οἰκονομική κρίση, στά πλαίσια τῆς ¨νέας οἰκονομίας¨. Βαθμιαία ἀποχώρηση τοῦ κράτους ἀπό τήν κοινωνική ἀσφάλιση, μέσω τῆς μείωσης τῆς κρατικῆς χρηματοδότησης πρός τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα. Ὁ ὑπουργός ἀνακοίνωσε τώρα, ὅτι ἡ χρηματοδότηση ἀπό τόν κρατικό προϋπολογισμό θά ἐλαττωθεῖ σημαντικά κατά τήν ἑπόμενη τετραετία.

Συγκεκριμένα εἶπε, ὅτι τά 12,6 δισεκατομμύρια εὐρώ πού δόθηκαν ἐφέτος ἀπό τό κράτος στά ἀσφαλιστικά ταμεῖα θά μειωθοῦν στά 10,5 δις. τό 2014 καί θά γίνουν 9,7 δις. γιά τό ἔτος 2015 καί γιά τό 2016. Τήν ἑπόμενη τριετία ἡ μείωση θά συνεχιστεῖ καί θά γίνει 3,7 δις. τό χρόνο.

Αὐτό πού ὁ ὑπουργός κ. Βρούτσης ἀποκαλεῖ «νοικοκύρεμα τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος» δέν σημαίνει ἄλλο παρά περικοπές καί ἀνατροπές στήν κοινωνική ἀσφάλιση. Μειώσεις πού καταλήγουν στήν συρρίκνωση τῶν εἰσοδημάτων καί τῶν παροχῶν πρός τούς συνταξιούχους καί τούς ἀσφαλιζομένους. Πολιτική πού ἀπό τήν ἄλλη μεριά δημιουργεῖ τίς προϋποθέσεις γιά τήν ἐπέκταση τῶν ἰδιωτικῶν ἀσφαλιστικῶν ἐπιχειρήσεων στόν χῶρο τῶν συντάξεων καί τῆς ὑγείας.

Συμπαραστάτης τοῦ ὑπουργοῦ στήν κατεύθυνση αὐτή ἀναδείχθηκε ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ κ. Ροβέρτος Σπυρόπουλος, πρώην ὑπουργός τῶν κυβερνήσεων τοῦ ΠΑΣΟΚ καί κορυφαῖο συνδικαλιστικό στέλεχος τοῦ ΟΜΕ/ΟΤΕ. Ὑπῆρξε καί ὁ ἀρχιτέκτοντας τοῦ ἀσφαλιστικοῦ νόμου 3029/2002, μέ τόν ὁποῖον δημιουργήθηκαν χωρίς ἐπιτυχία τά γνωστά ἐπαγγελματικά ταμεῖα, ἐπισήμως καλούμενα ¨Ταμεῖα Ἐπαγγελματικῆς Ἀσφάλισης¨. Στήν εἰσήγηση του στό ἐν λόγω συνέδριο ταυτίστηκε μέ τίς θέσεις τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας γιά τήν συνεργασία τοῦ δημόσιου καί τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα γιά τήν κάλυψη τῆς συνταξιοδότησης καί τῆς ὑγείας στούς συνταξιούχους καί τούς ἀσφαλισμένους, ἐνῶ δέν ἔκρυψε τήν ἀγανάκτησή του γιά τήν ἀποτυχία στή χώρα μας τῶν νεοφιλελεύθερης φιλοσοφίας  ἐπαγγελματικῶν ταμείων.

Αὐτά στήν οὐσία τους εἶναι ἕνα κακέκτυπο τοῦ ἀλληλοασφαλιστκοῦ συνεταιρισμοῦ. Ὁ νόμος 3029/2002 πού δημιούργησε τόν θεσμό τους, εἶναι τελείως ἀόριστος. Ἀπαιτεῖ μέν νά ἔχουν ὄχι λιγώτερο ἀπό 100 ἱδρυτικά μέλη πού νά ὑπογράψουν τό συμβόλαιο τῆς σύστασής τους, ἀλλά ἀφήνει ἀνοιχτό τό ποιοί θά μποροῦν νά μετέχουν σ’αὐτά. Ἔτσι στό ταμεῖο τῶν ὑπαλλήλων τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν π.χ.  μποροῦν νά μπαίνουν καί ἀγρότες, ναυτικοί, ἐπιπλοποιοί κλπ. Ἀόριστο παραμένει τό ἐάν θά ἐξυπηρετοῦν ἕναν ἤ περισσότερους κλάδους τῆς ἀσφάλισης. Ἄν θά εἰσφέρουν σ’αὐτά μόνο τά μέλη τους ἤ καί οἱ ἐργοδότες. Ταμεῖα πού θά χορηγοῦσαν συντάξεις ὁρίστηκαν νά λειτουργοῦν μέ τό κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

Ἡ οὐσία ἦταν, ὅτι τό κράτος δέν θά συνεισέφερε οὔτε δεκάρα σ’αὐτά τά ταμεῖα. Θά ἔπρεπε νά καλύπτουν τήν δαπάνη τους ἀπό τούς ἰδίους πόρους καί ἡ διαχείρισή τους ἦταν ἀκριβή, διότι ὁ νόμος πρόβλεπε τήν τακτική διεξαγωγή ἐλέγχων καί δημοσιεύσεων πού στοίχιζαν.

Γι’αὐτό ἀπέτυχε ὁ θεσμός τῶν ἐπαγγελματικῶν ταμείων. Μπόρεσαν νά γίνουν ἐλάχιστα τέτοια μέ εἰσφορές τῶν ἐργοδοτῶν πού δέχθηκαν νά τά χρηματοδοτήσουν.

Τώρα ζητᾶ μιά ριζική μεταρρύθμιση τοῦ θεσμοῦ ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ. Ἀρχίζοντας ἀπό φορολογικές ἀπαλλαγές τοῦ νέου σχήματος πού προτείνει. (Νά δοῦμε τί θά ποῦν ὁ κ. Στουρνάρας καί ἡ Τρόϊκα.) Ἀλλά ἀντί τῶν ἐπιμέρους ἐπαγγελματικῶν ταμείων νά γίνει ἕνα καί μοναδικό Ἐθνικό Ἐπαγγελματικό Ταμεῖο, πού προγραμματίζεται νά θεσπισθεῖ μέσω τῆς Ἐθνικῆς Γενικῆς Συλλογικῆς Σύμβασης Ἐργασίας. Γιά νά καλύπτει τό μισό ἑκατομμύριο μισθωτῶν πού ὑπάγονται στίς ρυθμίσεις αὐτῆς τῆς Σύμβασης.

Ὁ ἀριθμός τῶν μελῶν τοῦ καινούργιου ταμείου ἀναμένεται, ὅτι σύν τῶ χρόνω θά αὐξάνεται ἐξαιτίας τῆς κατάργησης τῶν κλαδικῶν καί ἐπαγγελματικῶν συμβάσεων. Ὅμως ὅλο καί περισσότεροι, ἀπό αὐτούς πού δέν θά γίνονται ἄνεργοι, θά εἰσπράττουν κατώτερους μισθούς. Ἔτσι θά συρρικνωθοῦν οἱ πόροι τοῦ Ἐθνικοῦ Ἐπαγγελματικοῦ Ταμείου. Τήν αὔξηση τῶν εἰσοδημάτων τοῦ Ταμείου θά κληθεῖ νά ἀναλάβει τό ἰδιωτικό κεφάλαιο καί πρός τοῦτο ἔχουν ἤδη ἐξορμήσει οἱ μεγάλες ἀσφαλιστικές ἐπιχειρήσεις. Αὐτές φυσικά θά ἀπαιτήσουν νά ἔχουν κέρδη ἀπό τήν προσφορά τῶν ὑπηρεσιῶν τους.

Τό μοντέλο τοῦ νέου συστήματος θυμίζει τό προηγούμενο τῶν «τριῶν πυλώνων», μέ πρῶτον τόν πυλώνα αὐτόν τῆς δημόσιας σύνταξης, ἡ ὁποία δέν μπορεῖ νά ἐξασφαλίσει ἕνα ἀξιοπρεπές ἐπίπεδο ζωῆς τῶν συνταξιούχων. Μέ δεύτερο πυλώνα τά ἐθελοντικά, καί ὄχι ὑποχρεωτικά, ἐπαγγελματικά ταμεῖα, πού δέν ὑπάγονται στήν δημόσια ἀσφάλιση καί δέν στοιχίζουν λεφτά στό κράτος. Γιά τόν τρίτο πυλώνα, τήν ἐπικουρική ἀσφάλιση, ἀπέφυγε νά κάνει λόγο ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ.

Ἀπαντώντας σέ ἐπικριτικά δημοσιεύματα γιά τίς δηλώσεις του, ἐτόνισε ὅτι δέν ἐπιδιώκει ἔνταξη τῆς ἐπικουρικῆς ἀσφάλισης στό ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Τό ἀνησυχητικό γιά τήν ἐπικούρηση εἶναι, ὁ Ὑπουργός Ἐργασίας καί ὁ Διοικητής τοῦ ΙΚΑ δέν ἔκαναν κἄν λόγο γιά τό μέλλον τῆς ἐπικουρικῆς ἀσφάλισης.

Μέ τήν ψήφιση τοῦ τελευταίου νόμου γιά τήν ἐπικουρική ἀσφάλιση καί τήν μέθοδο τοῦ ὑπολογισμοῦ της πού ὁρίζει αὐτός, στά μέσα τοῦ ἑπομένου ἔτους οἱ ἐπικουρικές συντάξεις πού ἔχουν ἀπομείνει μετά τίς ἀλλεπάλληλες μειώσεις τους, θά γίνουν ἀσήμαντες. Θά ἐξαφανισθεῖ σχεδόν ἡ βοήθεια πού προσέφεραν. Σοβαρές μειώσεις ἔχουν ὑποστεῖ καί τά ἀποθεματικά τῶν ἰδιαιτέρων ἐπικουρικῶν ταμείων καί τοῦ ἐπικουρικοῦ τοῦ ΙΚΑ, τά ὁποῖα ἐκμεταλλεύθηκαν σέ βαθμό σφετερισμοῦ ὅλες οἱ μέχρι τώρα κυβερνήσεις.

Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε πώς μέ τόν νόμο 3029/2002 ἔχει φωτογραφηθεῖ τό μελλοντικό σύστημα ἀσφάλισης στό ὁποῖο προσβλέπει ἡ κυβέρνηση. Ἐκτός ἀπό τίς μειώσεις τῶν συντάξεων καί τήν αὔξηση τοῦ δικαιώματος γιά πλήρη σύνταξη στά 67, ἐνισχύονται τά ἀτομικά χαρακτηριστικά τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος, εἰς βάρος τῶν συλλογικῶν δικαιωμάτων καί τῶν στοιχείων ἀλληλεγγύης πού ἴσχυαν ὡς τότε. Ὅπως ἡ ἀναδιανομή στό ἐσωτερικό τοῦ ἀσφαλιστικοῦ συστήματος.

Στήν λογική τῆς ἰδιωτικοποίησης ἐντάσσονται καί τά ἀποθεματικά πού ἀπομένουν στά Ταμεῖα καί ἡ διαχείριση τῆς ἀτομικῆς περιουσίας τους. Τά ἀποθεματικά προτείνεται νά διαχειρίζονται ἑταιρεῖες, ὅπως ἡ Ἑταιρεία Διαχείρισης Ἐπενδυτικῶν Κεφαλαίων Ταμείων, πού μεγάλο μέρος τοῦ κεφαλαίου της  τοποθετεῖται σέ μετοχές καί ἀμοιβαῖα κεφάλαια. Ὡς πρός τήν τύχη τῆς ἀκίνητης περιουσίας, πού εἶχαν σχηματίσει τά Ταμεῖα, ἡ ὁποία εἶναι σημαντική καί πλησιάζει τά 15,2 δις. εὐρώ, προτάθηκε νά δημιουργηθεῖ μιά ἀνώνυμη ἑταιρεία γιά τήν διαχείριση της εἰσηγμένη στό χρηματιστήριο. Νά γίνει δηλαδή ἡ περιουσία αὐτή παράγοντας ἐνίσχυσης τῆς χρηματαγορᾶς καί νά ἐμπλακεῖ στά χρηματιστηριακά παιγνίδια.

Ὅλα τά προλεχθέντα δείχνουν, πώς ἡ κυβέρνηση θέλει νά ἀντικαταστήσει τήν κοινωνική ἀσφάλιση μέ τήν ἰδιωτική.

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΣΛΑΒΗΣ: Τα Κάλαντα του ΚΣΜ - 2014

- Καλήν εσπέραν φίλτατοι δεσμώτες μνημονίων,

συνέπεια πολιτικών αλόγιστων δανείων,

που τάισαν τη διαφθορά, τις άσκοπες σπατάλες,

και τα λαμόγια έτρωγαν μ’ολόχρυσες κουτάλες.

Και ο λαός που, όπως λεν’, στην κρίση του δεν σφάλλει,

για τις παλιές επιλογές βαράει το κεφάλι,

καθώς γεμίζει συνεχώς των φόρων το καλάθι,

που κάνανε ευρύχωρο της τρόικας τα λάθη!

Βαστούσε κόλλα με γραμμή να βγούμ’απ’την αντάρα,

μα κάπου τα θαλάσσωσε και τά’κανε μαντάρα!

- Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά στη χώρα των λαθραίων,

στο άντρο της μπαγαποντιάς και των κατεργαραίων,

στη χώρα της φοροκλοπής και των ψευδών στοιχείων,

των υγιών σακάτηδων και των πλαστών πτυχίων,

στη χώρα που προκόψανε λογής-λογής “λουλούδια”

γεμίζοντας τις τσέπες τους μ’ανόσια καλούδια.

Μα να που κάποιους άρχισε να τρώει η μαρμάγκα!

Πολλοί θα μετανιώσουνε που κάνανε τον μάγκα.

Για δες, χριστουγεννιάτικα, ξετσιπωσιά και χάλι!

Που είσαι θείε να χαρείς τον ανεψιό Μιχάλη;

- Στη χώρα που παθιάστηκε με μία ιστορία

για μια Ρομά κατάξανθη που λέγανε Μαρία,

οι φόροι των νοικοκυριών τις αντοχές λυγάνε

και άγαρμπα οι δίαυλοι οι κρατικοί σιγάνε,

τα κόμματα που κυβερνούν γινήκαν δυο τα τρία,

το τρίτο σαν τους άφησε εις του λουτρού τα κρύα.

Αβάσταχτο του ήτανε στο δρόμο να πετάξει

αυτούς που χρόνια ήτανε μη βρέξει και μη στάξει!

Και μείνανε τα κάστανα να βγάλουν απ’το τζάκι

οι δυο που ήδη ένιωθαν φωτιά εις το μπατζάκι,

με παρελθόν πολιτικό πολύ βεβαρυμένο

και έχοντας αντίπαλους και Τσίπρα και Καμμένο,

αλλά και το δημόσιο που θά’θελε η κρίση

να το περάσει ξώφαλτσα, μην το στεναχωρήσει!

- Κακέκτυπος, μα αρχηγός ενιαίου πια φορέα,

ωσάν Μεσσίας έρχεται ο κλώνος του Αντρέα.

Tον δάσκαλο ο μιμητής κοιτά να ξεπεράσει,

τα “ορφανά” του έχοντας μπροστάρηδες στη δράση.

Προεξοφλώντας γρήγορα πως θα’ναι εξουσία

πως λόγο δεν θα δίνουνε για την αυθαιρεσία,

τ’ασκέρια του ξεσάλωσαν και εφορμούν σε σμήνη,

τον Άδωνι γρονθοκοπούν, βαράνε τον Καμίνη!

Τα κάγκελα ιππεύουνε, σχολές καταπατάνε,

με τις τσιρίδες της Ζωής "βοήθεια" ζητάνε.

- Αιμοδιψείς μας έρχονται οι άρχοντες του σκότους,

αλλόφυλους οσμίζονται και σκάν’απ’το κακό τους.

Βαστάνε σιδερογροθιές, πιστόλια και μαχαίρια,

και θύματα γυρεύουνε για να πιαστούν στα χέρια.

Μα όταν και για φονικό εστήσανε καρτέρι

τ’απόστημά τους πέρασε από βαθύ νυστέρι.

- Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, καιρός για νέα ρότα,

να πάψει νά’ν το σύστημα μπορντέλο όπως πρώτα,

να μην είναι βασίλειο αθλίων μιζαδόρων

με Κάντες και Τομπούλογλου εισπράκτορες των δώρων,

σε διορισμούς πολιτευτών να μπει πια ένα φρένο

αν είναι στης ανάπτυξης ν’ανέβουμε το τραίνο,

ποτέ πια συντεχνιακό να μην φυσά μπουρίνι,

να μην φυτρώνει πρύτανης ωσάν τον Πελεγρίνη.

- Κι’εμείς που περιμέναμε να βγει το νέο κόμμα

μονάχοι μας σταλιάζουμε ανήμποροι ακόμα.

Μας βλέπουν με συμπάθεια, μα δεν μας σιγοντάρουν,

σε άλλα άτια προτιμούν και τώρα να ποντάρουν.

- Καλήν εσπέραν φίλτατοι κι ως βλέπετε η κρίση

απ’το ζεστό το στέκι μας μάς έχει εξορίσει.

Μα κάτω δεν το βάλαμε και βρήκαμε μια λύση.

Δεν είναι δα και εύκολο το ΚουΣουΜου να κλείσει.

Ξανά μαζί γιορτάζουμε αφέντες και κυράδες,

κι ας είν’η κάσα αδειανή· δεν έχει πια παράδες!

Ολίγα σας προσφέρουμε, μα είναι φως φανάρι

πως, θέλαμε δεν θέλαμε, μας σφίξαν το ζωνάρι!

Λέανδρος Σλάβης

13.01.2014

Νέο Δ.Σ. του Κ.Σ.Μ.

Κατά την Τακτική Γενική Συνέλευση των Μελών του Κ.Σ.Μ. της 9ης Δεκεμβρίου 2013 εξελέγη το νέο Δ.Σ. του σωματείου, το οποίο συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Λέανδρος Σλάβης

Αντιπρόεδρος: Χάρης Καλπούζος

Γενικός Γραμματέας: Γιάννης Ζαχαρίου

Μέλος/Υπεύθυνος Οικονομικών: Δημήτρης Φακιδάρης

Μέλος/Υπεύθυνος Συγκεντρώσεων: Λουκάς Θεοχαρόπουλος

Μέλος/Υπεύθυνος Εφημερίδας: Αντώνης Δροσόπουλος

Μέλος/Υπεύθυνος Μορφωτικών Προγραμμάτων: Σταματίνα Κοκκινάκη

Γράμμα 44

 

Γράμμα τοῦ Κέντρου Σοσιαλιστικῶν Μελετῶν σ’αὐτούς πού θέλουν τήν ἀλήθεια μέ ἀριθμό 44
 

Οἱ ἄνθρωποι πού κοιμοῦνται μέσα στό τσουχτερό κρύο καί τίς νεροποντές στό πρεβάζι μιᾶς πόρτας αὐτές τίς νύχτες.

Ὁ δῆμος (ἤ ἡ περιφέρεια ἤ ἡ κυβέρνηση) δέν μπορεῖ νά διαθέσει κάποιους χώρους, καί ἄς εἶναι μέ ὁλότελα γυμνούς τοίχους, γιά μιά λιγώτερο ἀπάνθρωπη κατά τήν διάρκεια τῆς κακοκαιρίας διανυκτέρευση τῶν ἀστέγων;
Τό πρόβλημα τῆς ἱκανοποιητικῆς στέγασης τοῦ ἄπορου πληθυσμοῦ τῆς χώρας εἶναι τεράστιο∙ δέν ὑπάρχει ὅμως λόγος προτοῦ νά ἐπιτύχουμε μιά συνολική λύση του νά μήν θεραπεύουμε, μέ τά ὑπάρχοντα μέσα, τίς ὀξύτερες αἰχμές του.